r dəstəyi asdı...
Axşam düşmüş, hava qaralmışdı. Zaur şəhəri gəzirdi. İki
dəfə də zəng elədi. Manafın səsini eşidib asdı. Əlbəttə,
salamlaşa bilərdi, öz adını deyə bilərdi və xahiş edərdi ki,
Təhminəni telefona çağırsın: axı hər halda, bir idarədə
işləyirdilər, neçə müddətdi tanışdılar. Amma belə etmək
istəmirdi: əvvəla, ona görə ki, ümumiyyətlə, Təhminənin əriylə
danışmaq heç ürəyindən deyildi. İkincisi, bəlkə Manafın
qulağına da bir şey çatıb, həm də Manafın yanında Təhminə
necə ona izahat verəcəkdi — Spartakla "dostluq" eləyib, ya
yox? Bütün bu fikirləri beynində dolaşdıra-dolaşdıra şəhəri
gəzirdi və gəzdikcə də elə bil sakitləşirdi. Lap tutalım Dadaş,
ya elə Spartak Təhminənin adamı olub? Mənə nə? Nəyimdi
mənim Təhminə? Arvadım, qızım, bacım? Tamam özgə bir
adamdır. Gözəldir, cazibəlidir, məni də cəlb edir, çəkir. Çox
gözəl, mən ki, niyyətimə çatdım, yaxınlığımız oldu onunla...
Xoş dəqiqələr, saatlar keçirdik... İndi də, özünün dediyi kimi,
184
ayrılmalıyıq. Çox əcəb... Daha iztirab keçirmək, qısqanmaq
niyə?.. Nəyimdir mənim?.. heç nəyim... Onun qeyrətini mənmi
çəkməliyəm?.. Həm də bütün bu əlaqələri — əgər doğrudan da
olubsa bu əlaqələr — bizim münasibətlərimizdən qabaq olub...
Mənə nə? Doğrudur, Təhminənin məhz Spartakla olması fikri
Zaurun təpəsindən tüstü çıxarırdı. Kim olur-olsun, Spartak
olmasın. Spartakı görməyə gözü yox idi. Hələ uşaq
yaşlarından, həyətdə bir yerdə oynadıqları, dalaşdıqları
vaxtlardan Spartakdan zəhləsi gedirdi. Spartak satqın idi,
daima onları satırdı, həm də qorxaq idi. Zaur uşaqlıqda o qədər
əzişdirmişdi ki, Spartakı. Alya xanım, əlbəttə ki, yalan danışır:
Təhminə, dünya gözəli Təhminə Spartak kimi bir dəyyusla
"dostluq"mu edə bilər?.. Əlbəttə ki, Spartak Təhminəyə heç
yaxın da düşə bilməyib və məhz buna görə də ağzını allah
yoluna qoyub artıq-əskik danışmağa başlayıb. Başqa səviyyədə
Dadaş da bu cür davranmırdımı? Təhminə özü Zauru başa
salmışdı ki, Dadaş necə edir bunu və nə səbəbdən edir? İndi