, siz
qraq narodsuz". O vaxtdan anam həmişə acı-acı gülüb:
neyləyək, a bala, qraq naroduq da, — deyərdi.
—İnişil anam ağır xəstə yatanda... hə, vərəmdən öldü.
Üstəlik yel xəstəliyi də vardı, hə, anam inişil xəstə yatanda o
uşağın atası bizə dəyməyə gəlmişdi. Anamdan çıxmayan iş,
danışdı bu əhvalatı. Kişi qıpqırmızı qızardı. "Bəs o vaxt mənə
niyə xəbər eləməmişsiniz, — dedi, — öz damıma qır
saldıranda sizin damınıza da saldırardım". Eh, nə isə...
Sonra Sürəyya danışmağa başladı.
Nemət indiyəcən heç bilmirdi ki, Əsədlə Sürəyya həm də
Sürəyyanın anası tərəfdən yaxın qohum imişlər: dayıoğlu,
bibiqızı.
Əsəd də Nemət kimi uşaq yaşından yetim qalıb. Onu
Sürəyyanın atası Fəttah kişi böyüdüb, Kiyevdə oxutdurub.
Rəhmətə getməmişdən bir az qabaq Əsədi yanına çağırıb,
deyib bax, bu üç qızımı sənə tapşırıram. Aralığa müharibə
düşüb. Müharibədə Əsəd cərrah kimi yaman ad çıxarıb.
Cəbhədə, deyir, qiyamət eləyirmiş. Ölüləri dirildirmiş.
Təcrübəsi çox olub. Özü deyirdi ki, elə bil on akademiya
qurtarıb gəldim. Gələndən üç il sonra professor olub.
Fəttah kişinin külfəti müharibə vaxtı çox qıtlıq görübsə də,
Əsəd qayıdandan bəri bir şeydən korluq çəkməyib. Sürəyyanın
böyük bacısı Alyanı Əsədin cəbhə dostu Murtuz adında bir
21
polkovnik alıb.
—Tahirə, ortancıl bacım institutdan bir oğlanla gəzirdi,
həmin bu Cabbarla, bir qrupda oxuyublar, elə ona da getdi.
...Bir gün də görürəm anam məni çağırıb deyir, bala,
bacıların getdi, səninçün də yol açıldı, bəs, səni Əsəd istəyir.
On doqquz yaşım vardı. APİ-də oxuyurdum. Sonra ki,
Karmen oldu, institutdan çıxmalı oldum. Əsəd elə hey deyirdi
ki, heç olmasa qiyabi oxu qurtar. Amma hardan? Cilda oldu.
Başım elə qarışmadı ki... oxumaq yadıma düşsün. Eh, nə bilim,
vallah!
Söhbətləri çox uzandı. Nemət birdən saata baxdı və ürəyi
tupp elədi: birin yarısı idi. Heç vaxt bu evdə belə gec
qalmamışdı. Ayağa durmaq istəyəndə birdən gözləri
Sürəyyanın gözlərinə sataşdı. Necə olub bayaqdan bəri bunu
görməyib?