də
Spartak? Yəqin söz düşsəydi, Təhminə Spartak məsələsini də
dəqiq-dürüst izah edərdi Zaura. Zaurun da ürəyində heç bir
şəkk-şübhə qalmazdı...
Axırıncı dəfə 12-nin yarısında zəng elədi, yenə də Manafın
səsini eşidib dəstəyi asdı... Evə dönərkən düşünürdü: doğrudan,
qəribədir, bax indicə bu saat Manafın səsini eşitdim. Gecədir.
Yəqin Təhminəgilin pəncərələri də qaranlıqlaşıb. Onlar bir
yerdədirlər, qaranlıq otaqda, gecəni bir yerdə keçirəcəklər, ərarvaddırlar.
Amma bu fikir Zauru Spartak haqqındakı şübhələri
qədər incitmir...
Yağış çisələyirdi, Zaur evlərinə tərəf addımlayarkən birdən
ağlına gəldi ki, sabah Təhminənin təzə iş yerinə zəng eləyə
bilər. Telefonunu bilmirdi. Dadaşdan öyrənə bilər. Bəlkəm elə
indi gecəyarısı Dadaşa zəng vurub öyrənsin? Məzəli bir əhvalat
yadına düşdü, bu əhvalatı Təhminə danışmışdı ona: bir gecə
Nemət içib dəm olub, gecə saat üçdə zəng eləyib Dadaşdan
Təhminənin gözlərinin rəngini soruşub.
185
—Yox, mən belə etməyəcəyəm, — deyə düşündü Zaur. —
Gecə zəng eləməyəcəyəm Dadaşa. Səhər idarədə xəbər alaram.
Sabahısı gün uzun zaman Dadaşa yanaşa bilmədi, otaq
adamla dolu idi. Təhminənin yerində təzə bir işçi — qara bir
qız oturmuşdu. Zaur Nemətlə bir-iki gəlmə ordan-burdan
danışıb çıxdı otaqdan. Fasilə zamanı gələndə gördü ki, Dadaş
otaqda təkdir... Dadaş iri şişman portfelini açmışdı, stolunun
üstünə qəzet salıb evdən gətirdiyi yeməyini çuxartmışdı. Toyuq
yeyirdi, otaq istiydi və Dadaşın sir-sifətindən tər axırdı, tər
damcıları toyuğun yağına qarışırdı və bir an Zaurun bu
görünüşdən ürəyi qalxdı...
Dadaş Zauru görüb:
—Buyur, buyur, — dedi, — gəl çörək yeyək...
Zaur:
—Nuş olsun, — dedi, kənardakı stolun dalına keçdi. Dadaş
başa düşdü ki, Zaurun onunla işi var. Ağzındakı iri tikəni udub:
—Mənə sözün var? — dedi.
—Bəli. Təhminənin təzə işində telefonunu bilmirsiz ki?
Dadaş:
—Bilirəm, — dedi və barmaqlarının yağını silmədən əlini
pencəyinin içəri cibinə saldı, oradan balaca telefon