eləyirdi məni televiziyaya" deyəndə Təhminə
məhz elə o Məhərrəmovu nəzərdə tuturdu. Köhnə tanış. Elə
hara baxsan bunun köhnə tanışlarıdır. Belə də qadın olar, ilahi?
Dadaş yeyib qurtarmışdı, toyuğun sür-sümüyünü yığışdırıb
qəzetə bükürdü. Zaur da ayağa durmuşdu ki, otaqdan çıxsın,
amma bu vaxt Dadaş qəfilcə dedi:
—Zaur, bala, sənin atavı yaxşı tanıyıram, hörmətim var o
kişiyə. Sən də elə mənim oğlum, incimə sözümdən, amma mən
sənə məsləhət eləyirəm: Bir əmi kimi. O arvada baş qoşma.
Zaur heç belə söhbət gözləmirdi, bir an özünü itirdi elə bil.
187
"Deməli, belə, — deyə düşündü. — Deməli, bu xəbər hamıya
yayılıb. Anası düz deyirmiş, yerin qulağı var. Yaxşı, əgər
belədirsə, onda, deməli, Dadaş həmin o Muxtar
Məhərrəmovdan söz salanda hər şeyi bilirdi, — bilirdi Zaurla
Təhminənin münasibətlərini. Elə çıxır ki, acıqcan deyirmiş bu
sözləri Zaura, ondan hayıf çıxmaq üçün, intiqam almaq üçün...
Axı bütün bu şayiələr düzdürsə, onda, deməli, Zaur Dadaşın da
rəqibidir, məqsədinə nail olmuş rəqibi".
—Yaman afətdir o qız. İnan mənə. Mən hər şeyi başa
düşürəm: gözəldir, həddən ziyadə gözəldir, cazibəlidir. Sən də
cavan oğlansan... Amma ondan mümkünsə gen gəz. Səni lopp
eləyib elə udar ki, heç ruhun da inciməz...
Zaur ifadə tərzinə mümkün qədər çox zəhər qataraq:
—Bəs mən elə bilirdim, siz ona yaxşı münasibət bəsləyirsiz,
— dedi.
Bu səfər Dadaş tutuldu, amma dərhal özünü ələ aldı və
sakit-sakit sözünə davam elədi:
—Mən, doğrudan da, ona pis münasibət bəsləmirəm.
Yazığım gəlir ona. Bir insan kimi yaxşı cəhətləri də var. Amma
nə olsun? Özü özünü məhv eləyəcək... Onunçün heç bir qanunkitab
yazılmayıb, — kefi necə istəyir, elə də yaşayır. Dünyaaləm
vecinə deyil... Axı belə də olmaz... Qayda var, adət var...
"Yaxşı, ay kaftar haramzada, bəs sən, sinli, həm də evli kişi
altdan-altdan Təhminəyə maz gedəndə — bu hansı qaydaqanuna,
hansı adət-ənənəyə görə idi, hə? Özü də sənin işçin idi,
tabeliyində idi", — Zaur belə düşündüsə də dinmədi,