, maddımmaddım
Dadaşın sifətinə baxırdı. Dadaş isə get-gedə daha çox
cuşa gələrək danışırdı:
—Onunçün heç bir təfavütü yoxdur, kimiynən dostluq
eləsin... Kimdir onun tanış—bilişləri? Baza müdirləri, nə bilim
alverçilər, filan... Nə var, nə var, təzə bir parça alacaq, ya şuba,
ya nə bilim, üzük-sırğa...
Zaur bu bulanıq söz selinin qarşısında tam bir köməksizlik
duyurdu, axı, hissə qapılıb çılğın etirazlardan başqa nəylə-hansı
188
dəqiq faktlarla, dəlil-sübutlarla bu axının qarşısında dura
bilərdi. Dadaş ancaq gülərdi onun çılğınlığına, "Ürəyi təmiz
uşaqsan, onunçün də aldanırsan, onunçün də səni aldadıb
barmağına dolaya bilib" — deyərdi, deməsə də düşünərdi. həm
də axı Zaur özü əmin deyildi ki, Dadaşın sözləri tək bir quru
böhtandır. Təhminənin hər yerdə tanışları vardı, — doğrudan
da, beləydi bu — ən müxtəlif adamlar, cürbəcür peşə sahibləri
düşməzdi dilindən. Gərək paltarlarını Bakının ən yaxşı
dərzisində tikdirəydi, gərək şəkillərini beynəlxalq konkurslarda
mükafatlar almış məşhur fotoqraf çəkəydi, bərbəri də gərək
şəhərdə birinci bərbər olaydı, diş həkimi də. Nə deyirsən de,
belə şeylərin dəlisiydi Təhminə. Belə şeylər, bu cür həyat tərzi
isə müəyyən adamlarla, əksər hallarda kişi xeylaqlarıyla
əlaqədar idi və belə olan surətdə, bütün bu imtiyazları havayı
qazanmırdı ki, Təhminə. Təmənnasız olunmurdu ona bu
lütfkarlıq — tapılmayan geyimlər, növbəsiz biletlər, qıt
şeylər...
Dünəndən bəri ikinci dəfədir ki, Zaur Təhminə haqqında
dəhşətli şeylər eşidirdi və onu ağrıdırdı eşitdikləri. Amma
məgər üç ay bundan qabaq — yaxınlıqlarından əvvəl də eşidib
qulaqardına vurmurdumu ara-sıra aralığa düşən bu cür
söhbətləri?.. Onda niyə bu söhbətlər Zaurun zərrəcə vecinə
deyildi? Əksinə, bəlkə bu söhbətlər bir növ Zauru
şirnikdirmişdi də. Bəlkə də haradasa, qəlbinin dərinliklərində
fikirləşmişdi ki, əgər Təhminə, doğrudan da, belə
"yüngülməcazdırsa", ayağı sürüşkəndirsə, mən niyə kənarda
qalım? Zaur istədiyinə nail oldu, daha indi ağrımaq,