nəyisə
ürəyinə salmaq neyçün? Olan olub, keçən keçib... Mənim nə
borcuma? Təhminə kimdir ki, mənimçün? Üç ayın xoş
xatirələri, vəssalam.
Belə düşünürdüsə də, haradansa xəstə diş kimi hovutqayıb
zoqquldayan ağrını da ovuda bilmirdi. Hər halda Dadaşın
cavabını verməli idi:
—Mən heç bilməzdim ki, — dedi, — siz Təhminə haqqında
189
belə pis danışarsız.
Dadaş quru bir tərzdə:
—Mən olanı deyirəm, — dedi. — Səni də xəbərdar edirəm.
Çünki sən də mənim oğlumsan. Əmin kimi sənin...
Çox gülməli çıxdı: "Mən sənin əminəm, sən mənim oğlum" və
Zaur qəhqəhə çəkdi. Əsəbi bir gülüş idi bu, Dadaşın düz gözlərinin
içinə baxa-baxa gülürdü. Və gülə-gülə də:
—Nə siz mənim əmimsiniz, — dedi, — nə də mən sizin
oğlunuz. Mən uşaq deyiləm... Nə elədiyimi özüm bilərəm...
Düz üzünə dedi bunu Dadaşın və özünün də xoşuna gəldi ki,
fikrini neçə də açıq, mərd-mərdanə bu burnu ziyilli kişinin
üzünə çırpdı. "Mənimlə ömürlük düşmən olacaq, cəhənnəmə
ki, olur-olsun. Əlindən gələni beş qaba çəksin" deyə düşündü
və xudahafizləşmədən şəstlə otaqdan çıxdı...
Dördüncü fəsil
Həm vüsali vurur od canıma, həm hicranı
Bir əcəb şəm ilə düşdü səri-karim bu gecə.
Hər bir insan yaşadığı evin içinə nə sayaq alışır, məhrəm
olursa, maşın sürən adam da şəhərə, şəhərin küçələrinə,
meydanlarına, dalan və döngələrinə, enişinə-yoxuşuna o cür
alışır, məhrəm olur. Evlərin sakinləri mənzillərinin hər əyər-
əskiyinə bələd olduqları kimi, maşın sürən adam da yolların
hamarına, çuxuruna bələd olur. "Dünən burada keçidi
bağlamışdılar, bu çəpərin üstündə "sağa burulmaq olmaz"
nişanı vurulub, bu yolayrıcında işıqfor pis işləyir, bu döngənin
dalında çuxur var" — bütün bu əlamətlər sükan arxasına
keçmiş adamçün gündəlik qayğılardır — daman dam, xarab
olmuş su kəməri, sınmış pəncərə, cırıldayan döşəmə — ev
sahiblərinin gündəlik qayğıları olduğutək. Mənzilinə alışmış
adam otağının içində qaranlıqda da yeriyə bildiyi kimi Zaur da
190
şəhərin avtomobil yollarını, küçələri, döngələri gözübağlı