ı da
seçə, tapa, burula bilərdi... Əlbəttə, gözübağlı sürmürdü maşını,
diqqətlə başqa maşınları, piyadaları, işıqforları, yönəldici
milisin hərəkətlərini izləyirdi. Amma şəhəri beş barmağı kimi
tanıdığı üçün maşını sürərkən müəyyən istiqamət barəsində
düşünmürdü, fikirləri tamam başqa, kənar məsələlərə
yayınırdı... İndi isə o yalnız Dadaş haqqında fikirləşirdi —
gündüz elədikləri söhbət haqqında...
Dadaşın sifətini gözləri qarşısında dönə-dönə canlandırır,
ona get-gedə daha artıq nifrət edərək, hey söyürdü kişini:
"Adam satan köpəkoğlu... Gör bir nə ağızdolusu danışırdı:
"onunçün heç təfavütü yoxdur, — alverçilər, baza müdirləri..."
Yaxşı, madam ki, heç təfavütü yoxdur, səni niyə mağmın
qoyub? Yeddi həndəvərinə buraxmayıb, odur ki, belə
salveylənmiş küçük kimi zingildəyirsən də. Ağzıgöyçəklik
eləyib, özgənin üstünə min çirkab atırsan!"
Amma ən dəhşətlisi o idi ki Zaur yüz faiz əmin ola bilmirdi:
doğrudanmı Dadaşın atdığı çirkab ancaq onun öz uydurmalarıdır,
real gerçəklik deyil? O, Təhminə haqqında Dadaşın sözlərindən
təcrid olunaraq düşünmək istəyirdi və heç bir şey müəyyənləşdirə
bilmirdi. Elə bil iki Təhminə vardı — biri Zaurla görüşlərdə
mövcud olan Təhminə — Zaur onun hər sözünə inanmağa hazır
idi — biri də başqa, Zaura yad, Zaurun tanımadığı, amma bir çox
adamların fikrində, dilində, təsvirində mövcud olan Təhminə...
Hansı Təhminə daha real, daha həqiqi idi? Bəlkə elə ikisi də. Biri
əsl Təhminə... biri də onu yamanlayanların, onu istəməyənlərin öz
təsəvvürlərində, xəyallarında yaratdıqları, bəzədikləri Təhminə...
Axı onu bəzəyən, onun haqqında olmazın iftiralar uyduranların
özləri də Təhminəyə biganə deyildilər — kəsirdilər ondan, ya
nifrət edirdilər ona, ya kiməsə qısqanırdılar Təhminəni, ya paxıllıq
edirdilər, ya hayıf çıxmaq istəyirdilər. Onun gözəlliyinin
tamarzısında olanların çoxusu isə əslində istəyinə çatmayıb, heç
olmasa uzun dilləriylə, bayağı söhbətləriylə, müfəssəl təsvirləriylə
qurdlarını öldürmək