istəyirdilər.
191
...Və bütün bu şeylər haqqında fikirləşdikcə Təhminəyə
zəng eləmək həvəsi get-gedə sönüb gedirdi. Hələ dünən bu
zəngin bir mənası vardısa, bu gün, Dadaşla söhbətdən sonra
tamam yersiz bir iş olardı. Zəng eləyib nə barədə soruşacaqdı?
Spartak barədə, ya o televiziya rejissoru barədə? Yaxud baza
müdirləri, alverçilər barədə? Təhminə nə cavab verərdi bütün
bu sorğu-suala? "Əgər məni fahişə hesab eləyirsənsə, onda nə
təfavütü var sənin üçün, — deyə bilərdi, — yox, əgər hesab
eləmirsən, necə ağlıva sığışdıra bilirsən bütün bu şübhələri?"
Bəlkə də hər şeyi inkar edəcəkdi, bircə o televiziya rejissorunu
boynuna alacaqdı... Ya Spartakı... Nə isə, yenə qarışırdı Zaurun
fikirləri. Yox, özünü ələ almalıdır. Bütün bu şeylər haqqında
düşünməməlidir. Gözləməlidir, vəssalam. Heç kəsnən Təhminə
barəsində söhbət aparmaq lazım deyil. Özünə də zəng eləmək
olmaz... Gözləmək lazımdır vəssalam... Gec-tez özü zəng
eləyəcək, buna Zaurun şəkk-şübhəsi yox idi. Özü zəng eləsə,
özü görüş təyin eləmək istəsə, görüş təyin eləsə, o zaman sözü
açmaq olar.
***
...Günlər bir-bir ötürdü. Təhminədən səs-soraq yox idi...
***
Bir axşam Zivər xanım sözarası dedi ki, Zaurun kooperativ
mənzili bir-iki aya hazır olmalıdır. Zaur bu eyhamın gizli
mənasını başa düşürdü: mənzildən söhbət salanda, anası
ardınca evlənmə barəsində söz açardı... Zaur düşünürdü ki,
doğrudan, təəccüb qalası işdir. Axı lap yaxşı bilirdi ki, anası
gələcək gəliniylə yola getməyəcək, aralarında dedi-qodu
olacaq, sancıb-dalayacaq gəlinini, yox əgər gəlin də dillidilavər
olsa, söz götürməyəcək, cavabını verəcək, dava-mərəkə
ərşə qalxacaq, sözgap düşəcək aralığa və bütün bunlara
baxmayaraq, Zivər xanım oğlunu evləndirməyə, qayınana
olmağa can atırdı, tələsirdi... Ərşdən-kürşdən, o yandan-bu
192
yandan başlanardı bu söhbət, filankəs oğlunu evləndirdi,
peşmankəs qızını ərə verdi, filançün elçi gediblər. Sonra Zivər
xanım hərləyib-fırlayıb gətirərdi sözü Zaurun üstünə, başlardı
ki,