, bəs, daha yekə oğlansan, evlənmək vaxtındır, nə çağacan
subay gəzib dolanacaqsan, bizim də day o yaşımız deyil, atan
iki dəfə infarkt keçirib, mənim özümü bu andıra qalmış astma
lap əldən salıb, rəvadırmı ki biz bu dünyadan nisgilli, nakam
köçək, oğlumuzun şad gününü görməyək, bircə balamızçün
elçi düşməyək, könlü istəyən, gözü tutan bir təmiz qızın
"həri"sini almayaq toyunda sındıra-sındıra oynamayaq, totuqmotuq
nəvələrimizi atıb-tutub oynatmayaq və s. qəbildən
sözlər, sözlər, sözlər... boş-boş sözlər. Xeyr, bağışlayacaqsan,
boş-boş sözlər deyil bunlar... Bizim cavanlığımız çətin keçib,
aclığa, kasıbçılığa, ehtiyaca, sıxıntıya dözmüşük, amma bir
arzumuz olub, atanın da, mənim də ki, barı balamız xoşbəxt
olsun, bu dünyada heç nədən korluq çəkməsin, halal südəmmiş,
pak, təmiz bir qıza rast gəlsin, evlənib oğul-uşaq sahibi olsun,
biz də qoca yaşımızda baxıb fərəhlənək, ürəyimiz böyüyüb
dağa dönsün, o səadət ki, cavanlığımızda bizə nəsib olmadı,
oğlumuzun, nəvələrimizin qismətinə düşsün, elə bizim
xoşbəxtliyimiz də onların xoşbəxtliyidir də...
Zaur bütün bu bəlağətə səbirlə tab gətirər, bığaltı qımışar, nə
"hə", nə "yox" deyərdi, amma bu səfər anasının nitqinə təzə bir
cəhət əlavə olundu, uzun-uzadı və mücərrəd arzuları bu səfər
konkret bir adla bağlandı. Əvvəl Zaura elə gəldi ki, səhv eşidib.
—Nə? — deyə xəbər aldı, — hansı Firəngiz?
—Qonşumuzu deyirəm də, Alyanın qızını...
Bu ad, bu təklif o qədər gözlənilməz idi ki, Zaur hətta özünü
itirdi:
—O ki lap uşaqdır.
—Uşaq niyə olur, on doqquz yaşı var. İnstitutda oxuyur.
Səndən cəmi-cümlətanı beşcə yaş kiçikdir. Elə-belə də
olmalıdır da, ər gərək arvaddan bir az böyük olsun.
Əlbəttə, Zivər xanım özüylə əri arasındakı yaş fərqini
193
nəzərdə tuturdu — səkkiz yaş kiçik idi ərindan.
—Ata-anasının əməlli-başlı könülləri var e... Alya neçə
kərəm işarə vurub mənə... Deyir, sən xoşbəxtsən, bir oğlun var,
oğlanın işi nədir ki, halva... Odey, mənim də oğlum var, bir
qırnıq nigarançılığın