. qızlarını da gətirəcəklər.
Zaurun elə bil içində çıraq alışdı: neçə olub ki, bunu nəzərə
almayıb. Sağ olsun anası, yadına saldı: axı, sabah ad günüdür.
Təhminədə də bilir bu günü, dəftərçəsinə da yazıb. Deməli, bax
bu günü gözləyirmiş, ona görə zəng eləmirmiş. Bəhanə lazım
imiş ona zəng eləməkçün, yenidən görüşməkçün, bütün
əlaqələrini yenidən bərpa eləməkçün... Əlbəttə ki, belədir,
İndi Zaur sevinclə düşünürdü bu barədə: çoxdan bəri, ta lap
uzaq körpəliyində qalmış uşaqlıq illərindən bəri heç bir zaman
ad günü haqqında belə bır intizarla düşünməmişdi. Uşaqlıq
illərindən bəri həmişə bu gün — Zaurun ad günü onu
darıxdırardı, axı, bu gün onunçün tamamilə yad və yabançı
olan qohumlar toplaşar, bayağı söhbətlər edər, duzsuz sağlıqlar
deyərdilər, sentyabr ayı olduğu üçün hələ isti olardı. Hamının
pal-paltarı islanıb bədəninə yapışardı, otaqlarından tər iyi
gələrdi və Zaur səbirsizliklə məclisin qurtarmasını, qonaqların
dağılışmasını gözlərdi. İndi isə sabahkı gün haqqında xoş bir
intizarla düşünürdü. Ona qiymətli bir hədiyyə bəxş edəcək gün
kimi... Gözlənilməz sevinclərlə dolu olan bir gün kimi…
Uşaqlıqdakı kimi…
***
Ad günü deyil, ad gününün axşamı zəng elədi... Daha
doğrusu, gecəsi. Gecə yarını keçmişdi və təqvimdə, doğrudan
da, sentyabrın 23-ü idi — Zaurun ad günü. Zaur yatağına
girmişdisə də, hələ yatmamışdı. Evin hər yerində işıq
sönməyincə və bütün səslər kəsilməyincə yuxulaya bilmirdi.
195
Atası həmişə erkən yatar, səhər də ertədən durardı. Anası isə
Bakının televiziya verilişləri qurtaran kimi gedərdi yatmağa...
Bu gecə də atası çoxdan yuxulamışdı, amma anası hələ oyaq
idi. Qonşu Sitarəylə birlikdə mətbəxdə əlləşirdi, sabahkı
qonaqlığın hazırlığını görürdülər. Mətbəxdən şirni və ədviyyat
qoxusu gəlirdi — paxlava, şəkərbura, şəkərçörəyi… Cürbəcür
piroqlar, pirojnalar, tortlar hazırlamaq sarıdan Zivər xanımın
tayı-bərabəri yox idi. Amma sabahkı gün öz adi məharətini də
vurub keçməliydi, — axı, onun məclisinə Alya kimi