Sürəyyanın gözləri dolmuşdu. Yanaqlarına iki gilə
yaş axmışdı. Nemət lap özünü itirdi. Nə etməyi, hansı sözlərlə
ovutmağı, təsəlli verməyi bilmirdi. Karıxıb qalmışdı. Sürəyya
onun bu təlaşını gördü, baftalı kiçik dəsmalını çıxarıb göz
yaşlarını sildi, gülümsəməyə çalışaraq:
—Eybi yoxdur, — dedi, — mənə fikir vermə, keçər. Susdu
və qəfilcən Nemətin heç gözləmədiyi sözləri əlavə etdi:
—Allah mənə bir oğul vermədi. — Nemət bu sözlərdə nə
isə bayaqkı qəmli söhbətə bənzəməyən başqa bir həyəcan
duydu, sövq-təbii bir hisslə bu həyəcanın xalını, çalarını anladı
və özü də həyəcanlandı.
Elə həmin andaca Sürəyya alayavaş səslə:
—Elə istərdim ki, oğlum olsun, — dedi, — özü də heç
olmasa bir az sənə oxşasın.
Nemətin ürəyi şiddətlə döyünməyə başladı. Qızardığını hiss
etdi və bunu hiss etdiyindən, qızarmamağa cəhd göstərdiyindən
və bacarmadığından daha da pörtdü.
Sürəyya onun üzünə baxırdı, əvvəl iki yanağından çıxan iki
"qırmızı turpu", sonra bütün sifətini bürüyən rəngi görür və
Nemətin halını başa düşürdü. O, mehriban və bir qədər şıltaq
22
təbəssümlə əlini Nemətin saçlarına çəkdi. Həmin dəqiqədəcə
Nemət əsəbi və kəskin hərəkətlə Sürəyyanın əlini qapıb cod
öpüşlərlə aramsız öpməyə başladı. Abajur çayın rəngi kimi
dibə çökdü. Tavan uzaqlaşdı, qaraldı, itdi. Bir an Nemət məkan
hissini itirdi, ancaq bir fikir beynində titrəyib duruldu ki,
Sürəyya əlini çəkmir. Və qəfil qərarla Nemət illərdən, aylardan
bəri rütubətli daxmasında boğduğu çılğınlıqla Sürəyyanı qolları
arasına aldı, bağrına basdı və tez-tez öpməyə başladı.
Dodaqlarını axtardı. Sürəyyanın çovuyan, itən dodaqlarını
axtardı, tapa bilmədi, göz qapaqlarından, alnından, çənəsindən,
boynundan öpdü.
Nemətin iyirmi üç yaşı vardı və həyatında ilk dəfə
barmaqlarında, dodaqlarında bəyaz qadın dərisinin hamarlığını
duyurdu...
—İcazə verin.
Nemət başını qaldırıb ona tərəf əyilmiş kişini gördü. Siqareti
damağından götürüb kişiyə uzatdı. Kişi siqareti papirosuna
dirəyib sümürdü, yandırdı,