tələbkar
bir hakim qiymət verəcəkdi. Mətbəxdən anasıyla Sitarənin
yavaş səsləri gəlirdi, professorun və Zaurun yuxusuna mane
olmamaqçün qadınlar xısın-xısın danışırdılar. Zaur onların hər
kəlməsini dəqiq eşitməsə də, söhbətlərinin məzmunundan agah
idi: qadınlar xəmirin yaxşı qalxmasından, layların nazik
yoğrulmasından, qoz-fındığın narın əzilib şəkərlə
qarışdırılmasından, paxlavaya vurulacaq ədviyyatın
miqdarından danışırdılar. Sabahkı məclisdən, qonaqlardan
danışırdılar — kim paxlavanı, şəkərburanı daha çox sevir,
kimin hansı tortdan, hansı piroqdan, hansı pirojnadan daha çox
xoşu gəlir, hansı kişi dəlisidir şirniyyatın, hansı qadına heç bir
şey bəyəndirmək olmur, halbuki keçən səfər öz evlərində
aşının qazmağı yanıb kösöy olmuşdu... Olanda olur da, ay
Zivər bacı, işdi, düşməknəndi də. Orası da elədir e, ay Sitarə,
doğrudan, böyük məclis yola salmaq zor işdir, adamın lap
kələyi kəsilir, əldən düşürsən, amma bir yana baxanda bircə
balavın məclisində də qoluvu çırmalamayıb zəhmət çəkməsən,
bəs nə vaxt çəkəcəksən... Əlbəttə, ay Zivər bacı, maşallah, allah
saxlasın, belə oğul böyütmüsən, indi gərək hər əziyyətinə də
dözəsən. Bəs necə, ay Sitarə, onun boyuna qurban olum,
qızıldır onun xasiyyəti, ipək kimi yumşaqdır, ürəyi də elə
təmizdir, elə təmizdir, sanasan şüşədir, odur ki, xətərəliyəm də,
ay Sitarə, bu cür ki təmiz uşaqdır, ürəyi şüşə kimi safdır, hər
şeyə, hər sözə, hamıya inanandır, elə qorxuram ki, keçsin bir
afətin cənginə, sap kimi dolasın barmağına balamı. Eh, ay
196
Zivər bacı, ağzıvı xeyirliyə aç, dünya bəgəm dərəbəylikdirzaddır,
nə danışırsan, Zaur elə aciz-avara deyil, demə, maşallah
ağıllı-mərifətli oğlandır, hər şeyin yerin biləndir, ürəyinə-zada
salma, sən allah, vaxsey, vaxsey, piroq yandı, başımız söhbətə
qarışdı...
...Və bu vaxt telefon zəng çaldı. Zaur yerindən sıçradı, —bu
vaxt ancaq ona zəng eləyə bilərdilər: kim ola? Dəstəyi qaldırdı:
—Allo!
Dəstəyə qarmaqarışıq səslər doldu, — açıq havadan zəng
olunmuşdu