u — küçəydimi, meydandımı — müxtəlif hənirtilər
gəlirdi, sonra bu hənirtilərin içindən uzaq bir səs duruldu, aydın
eşidildi, Zaur dərhal bu səsi tanıdı.
—Mənəm, Zaurik, — dedi Təhminə. — Bağışla ki, belə gec
zəng eləyirəm... Danışa bilirsən?
—Əlbəttə.
—Bütün günü sənə zəng eləmək istəyirdim, amma başım elə
qarışdı ki, macal tapa bilmədim... — Səs arada kəsilirdi,
xətlərin, cihazların xırıltısına qarışıb itirdi, amma Zaur hər
halda Təhminənin dediklərini dəqiq qavrayırdı.
—Sənə aeroportdan zəng vururam. Yarım saatdan sonra
uçuram.
Zaur susub dinləyirdi, nəinki cavab vermirdi, heç "hə".
"yox" da demirdi. Təhminə təəccüblə:
—Eşidirsən məni, Zaur? — deyə xəbər aldı. — Hə, eşidirsən?
—Eşidirəm...
—Səni təbrik eləyirəm... Yadımdadır, axı, — bu gün ad
günündür. Sənə hədiyyə də almışam. Sabah sənə çatdıracaqlar,
— tələsə-tələsə danışırdı, elə bil qorxurdu ki, birdən telefon
əlaqəsi qırılar və demək istədiyi əsas şeyi deyə bilməz, —
balaca bir şeydir hədiyyəm, amma həmişə sənin yanında olacaq
ki, məni həmişə yada salasan... Sabah sənə çatdıracaqlar...
Mədinə, qonşum gətirəcək... işivə.
Zaur:
—Təşəkkür edirəm, — dedi. — Yaxşı, soruşmaq ayıb
197
olmasın, hara uçursan belə, nə münasibətlə? — Hiss elədi ki,
mətbəxdə susdular, yəqin onun danışığına qulaq verirdilər.
Təhminə sevinclə:
—Moskvaya, — dedi. — Moskvadan sabah bizim
verilişimiz var. Proqramı mən aparacağam. Baxarsan. — Sonra
tələsik əlavə etdi. — Yaxşı, Zaurik, hələlik, mənə əl eləyirlər
ordan, təyyarəyə minik başlayıb...
Aeroport Zaurun gözləri qarşısında çanlandı: gecəyə qərq
olmuş uçuş meydanı, rəngbərəng siqnal işıqları, qapısı açıq
təyyarə, trap və trapda Təhminənin təzə dostları — televiziya
işçiləri, qapının ağzında kiçik, cib fənərini yandırıb biletləri
yoxlayan stüardessa. Bir azdan Təhminə də trapla dırmaşacaq,
sonra təyyarənin qapıları kip bağlanacaq, propellər hərlənəcək,
təyyarə yerlə bir az qaçıb havaya yüksələcək. Bir dəstə
televiziya işçiləri deyib-güləcək,