zarafatlaşacaq, sabahkı
verilişlərindən, ümumi işlərindən danışacaqlar.
...Və Təhminə də onların içində olacaq. O köhnə dostu —
televiziya rejissoru, nədir onun adı, Muxtardır, nədir, — o da
yəqin oradadır, Moskvaya gedir o da... Bəlkə trapdan əl eləyən,
Təhminəni çağıran da elə odur. Ya bəlkə indi lap Təhminənin
yanındadır, telefonun böyründə, Təhminənin Zaurla söhbətini
dinləyir. Mətbəxdən anasıyla Sitarə Zaurun söhbətini dinləyən
kimi...
Təhminənin bu gecə zəngi Zaurun ürəyini müxtəlif
qatmaqarışıq hisslərlə doldurmuşdu, — açıq təyyarə
meydanının nəfəs genişliyi, təyyarənin qalxacağı göylərin
ulduzlu qaranlığı vardı bu telefon zəngində. Təhminənin səsi,
nəvazişi, ona — Zaura diqqəti vardı... Amma bir də Zaura
yabançı olan özgə sevinci vardı, uzaq səfər fərəhi — başqa
həyat, yeni tanışlıqlar, münasibətlər kələfi vardı və bütün
bunlar Təhminənin yeni işi, yeni həyatı idi. — Zaurun
gözündən iraq, ömründən uzaq olan yad bir dünyadan gəlirdi
bu soraqlar...
—Salamat qal, Zaurik, bol-bol səadət arzulayıram sənə...
198
—Sənə də yaxşı yol, — dedi Zaur. — Neçə vaxta gedirsən?
—Üç günlüyə, — dedi, sükut çökdü, görünür bu sükut
ərzində götür-qoy edirmiş: desin, deməsin, nəhayət, qərara
gəlib yavaş səslə (doğrudanmı görəsən yanında kimsə vardı,
ona görə yavaşdan dedi bunu) — pıçıltıyla əlavə etdi: — Sən
də uç gəl Moskvaya, Zaurik... Yaxşı, mən qaçdım, hələlik...
Sonra dəstəkdən kəsik-kəsik siqnallar eşidildi. Zaur
Təhminənin son təklifi barəsində düşünürdü: doğrudanmı
Təhminə bu sözləri dedi — son görüşlərində "daha
ayrılmalıyıqU qərarını verəndən sonra, onların idarəsindən,
Dadaşın ləng işləyən şöbəsindən çıxıb hay-küylü, əsəbi, daim
hərəkətdə və tələsmədə olan televiziya dünyasına düşəndən
sonra, təzə dostları-tanışlarıyla bir yerdə Moskvaya uçarkən,
məhz ona, Zaura təklif elədi ki, dalınca gəlsin... Yox Zaur
yanılmırdı, elə-beləcə demişdi Təhminə:
—Zaurik, uç gəl Moskvaya...
—Kim idi o? — mətbəxdən anasının səsi gəldi.
— Heç, —