— dedi. — Bir tanışım idi.
Beşinci fəsil
Degildim mən sənə mail, sən etdin əqlimi
zail.
Mənə tən eyləyən qafil səni görcək
utanmazmı?
Zaurun təqribi hesablamalarına görə Bakıda, Azərbaycan
respublikasının başqa şəhər, kənd, şəhər və kəndtipli
qəsəbələrində onların yetmiş yeddi nəfər qohumu vardı.
Atasının və anasının hesablamaları etibarlı deyildi. Keflərinin
kök vaxtlarında bir-birlərinin qohum-əqrəbasını saymağa
başlayanda atası ortalığa bir rəqəm çıxarırdı, anası ayrı.
Anasının hesablamalarına görə atasının qohumu daha çox idi,
199
atasının hesablamalarına görə əksinə. Anası: "Bibim nəvəsinin
ögey əmisi oğlu haradan mənim qohumum oldu ki..." —
deyərdi, amma özü Məcidin dayısı qızının baldızı oğlunu ərinə
yaxın qohum sayardı. "Hər halda ali məktəbə girəndə sənin
yanına gəlmişdi ki, yaxın qohumusan, sən də ona kömək
elədin... Doğrudur, işi düzələndən sonra bir də üzünü
görmədik, amma hər halda ..".
Əslində, ata və ana qohumlarından başqa bir də vardı,
Məcid demiş, "sezon qohumları". Məlum deyildi ki, onlar
kimin tərəfindən hardan qohum idilər, amma elə ki, imtahan
mövsümü başlanırdı, bu haradansa peyda olmuş "sezon
qohumları" qapılarını kəsdirirdilər. Nizamidən, Firdovsidən,
Sədidən tutarlı misallar gətirib isbat edirdilər ki, qohum-əqrəba
dar gündə gərək olar va əgər Məcid uşağa kömək eləməsə,
deməli, böyük şairlərin hikmətli kəlamlarının bir qəpiklik
mənası yoxmuş... Adətən bu müdrik beytlər Məcidgilin
evlərində yay aylarında, sınaq imtahanları dövründə daha çox
səslənirdi, amma başqa mövsümlərdə də cürbəcür qohumların
cürbəcür xahişlərindən, təvəqqələrindən asudə deyildi Məcidin
başı... Məcid ürəyiyumşaq adam idi, əlindən gələn yaxşılığı
qohumlarından da, qohumu olmayan, tanıyıb-tanımadığı
adamlardan da əsirgəməzdi və heç bir vaxt da elədikləri
yaxşılıqların müqabilində heç bir şey gözləməzdi, heç quru
"sağ ol"un da təmənnasında deyildi. Amma hərdən-birdən,
görürsən düşürdü belə bir iş ki, yaxşılıq elədiyi adam,