dar
günündə qolundan tutduğu şəxs məqsədinə çatan kimi
birdəfəlik yox olurdu, ilim-ilim itirdi, nə izi, nə tozu qalırdı,
belə məqamlarda Məcid də görürsən, hərdən segah üstündə
dodaqaltı zümzümə edərdi: "Bağda ərik var idi, salam-məlik
var idi, bağdan ərik qurtardı, salam-məlik qurtardı".
Bu, atasının əzbər bildiyi yeganə şer misralarıydı və yeganə
musiqi motivi idi, professor bunu, özfəaliyyət iştirakçıları kimi,
özü özüyçün, öz dilxoşluğu üçün oxuyurdu. Amma, hər halda
bu müvəqqəti üzə çıxıb birdən-birə də qeyb olan təmannalı
200
qohumlardan savayı əsl yaxın qohumları da vardı və bu
qohumlarla daimi sıx əlaqə saxlayırdılar. Belə yaxın qohumlar
Zivər xanımın bacıları, xalası və xalası qızlarından ibarət idi və
bir də Məcidin, Bakıda yaşayan yeganə yaxın qohumu-məşhur
cərrah, professor Bəhram Zeynallıdan şübhəsiz, Bəhram
Zeynallının ailəsi — arvadı Rüxsarə xanım, oğlu Rasim də
yaxın qohumlardan sayırdı, amma Bəhramın davada həlak
olmuş qardaşının oğlu Qiyasla gediş-gəlişləri yox idi... Məcid
bilirdi ki, Qiyas Dilarə adlı bir qızla evlənib, bir oğulları var,
amma nə özü, nə də Zivərlə Zaur Qiyasın ailəsiylə heç tanış da
deyildilər. Ömürlərində bir-birlərinin qapısını açmamışdılar,
deyəsən Qiyasın əmisi Bəhramla gediş-gəlişləri vardı, amma
Məcidgil Bəhramgildə tez-tez qonaq olsalar da, bir dəfə də
onlarda Qiyasgilə rast gəlməmişdilər... Adətən Bəhramgillə,
başqa qohumlarla görüşləri də müəyyən hadisədən-hadisəyə,
tarixdən-tarixə olardı — ad günlərində, toy-nişanda, ya, allah
eləməsin, hüzr məclislərində... Bu gün — Zaurun ad gününə də
beş-altı nəfər qohum gəlmişdi — Zivərin iki bacısı, bir xalası
qızı, (o biri xalası qızı gəlməmişdi, xalası xəstəydi, qızı da
onun keşiyini çəkirdi), Bəhram Zeynallı arvadı Rüxsarə
xanımla, (onlar da oğulları Rasimsiz gəlmişdilər...) Məcidin iş
yerindən də iki nəfər gəlmişdi və o cümlədən atasının
kafedrasında assistent olan Şahin. Şahin Zaurla həmyaş idi və
onların ailələri üçün əvəzsiz bir adam idi