i — nə lazım olsaydı
yerin deşiyindən tapardı. — Bax, elə bugünkü məclisçün bütün
gərək olan sursatı — sədri düyüsündən, təzə balıqdan, kürüdən
tutmuş hər cür xırım-xırdayacan — nə bilim borjomdu, yaşıl
noxuddu, mayonezdi-filandı — hamısını Şahin "təşkil
eləmişdi"... Qonşularla elə mehribançılıqları yox idi,
qonşulardan bircə Murtuzovgil idi qonaqları — Murtuz özü —
istefaya çıxmış polkovnik Murtuz Murtuzov bütün orden,
medallarını taxmışdı, — arvadı Alya və qızları Firəngiz.
"Qızlarını bizimkilərə — qohumlarımıza göstərməyə gətiriblər"
— deyə düşünmüşdü Zaur. Amma məsələ ondadır ki,
201
Murtuzovlarla bir yerdə Zaurun tanımadığı başqa bir ər-arvad
da gəlmişdi, necə deyərlər, çağırılmamış qonaqlar. Alya xanım
izahmı eləyirdi, üzrmü istəyirdi, hər halda qeyri-müəyyən bir
tonla:
—Tahirəylə Cabbar da gəlib çıxdılar bizə, dartdım onları da
gətirdim, — dedi.
Tahirə Alyanın ortancıl bacısı idi. Çünki kiçik bacısı da
vardı —Sürəyya, Nemətin arvadı. Nemət tərcüməçi idi. Zaurla
bir nəşriyyatda işləyirdi və Zaur onu son dərəcə duzsuz-dadsız
bir adam hesab eləyirdi.
Amma Cabbarla Tahirəni Zaur birinci dəfə görürdü.
Tahirə də Zivər xanıma:
—Sən allah, bağışlayın,— dedi. — Alya qır-qıc oldu ki,
gərək siz də gedəsiz, heç bilmirdim ki, Zaurun ad günüdür bu
gün... hədiyyə bizim boynumuza. — Guya Tahirə üzrxahlıq
eləyirdi, amma bu sözləri elə böyük bir təşəxxüslə deyirdi ki,
onların mənası tamam başqa cür çıxırdı: yəni sizin minnətiniz
olsun ki, biz təşrif gətirib sizə qonaq gəlmişik.
Zivər xanım:
—Eyib deyilmi, nə danışırsız, öz evinizdir, xoş gəlmisiniz,
— deyirdi.
Amma Zaur ona da fikir verdi ki, anası da tələffüz elədiyi
sözlərə tamam başqa məna verdi. Anası da hiss eləmişdi
Tahirənin forsunu, özündən müştəbehliyini və imkan tapan
kimi onu yerində otuzdurasıydı...
Zaur bunu da başa düşürdü ki, qonşuların bu nümayəndə heyəti
yalnız. Firəngizi göstərməkçün gəlməyib, həm də Zaura baxmağa
gəlib. Daha doğrusu, yalnız tək bir Zaura yox,