oğlanın ailəsinə,
qohum-əqrəbasına, evlərinə-eşiklərinə, dolanacaqlarına və
davranışlarına, bir söz, "bizim Firoçkanın" düşə biləcəyi mühitə...
Tahirə, görünür, Alyanın yalnız bacısı deyildi, həm də ən yaxın
məsləhət-məşvərətçisi idi, odur ki, onun rəyi, fikri, təəssüratı vacib
idi... Zaur, içində bütün bu bayağı oyuncaqlara nəinki gülürdü,
müəyyən ikrah hissi də duyurdu, bu duyğularını ört-basdır etmək,
202
üzə çıxarmamaq, hamıya xoş sifət göstərmək, mehribanlıq eləmək
istəyirdi. Özü də bu halına təəccüb qalmışdı. Adətən bu sayaq
münasibətlər, ümumiyyətlə, ad gününün saxta şadyanalığı onu
əsəbiləşdirərdi. Zaur bu günün tez qurtarıb getməsini arzulayırdı.
Amma bu gün səhərdən bəri bütün içini doldurmuş ilıq, xoş bir
duyğu, elə bil onun bütün insanlara münasibətini də
mülayimləşdirmişdi: heç kəs onu əsəbiləşdirmirdi...
Dəqiqəbaşı əlini cibinə atır, "Ronson" alışqanını çıxarıb
odlayırdı və ona elə gəlirdi ki, onun sevincinə, fərəhinə hamı
şərikdir. Bu alışqanı bu gün işə Təhminənin qonşusu Mədinə
gətirmişdi. Təhminənin dünən dediyi hədiyyəsiydi bu
"Ronson" alışqanı, bir dəstə gül və üstündə təbrik sözləri
yazılmış kağız... Zaur elə bil qəribə yuxu içində idi və ona
müraciətlə deyilən sözləri də əməlli-başlı eşitmirdi, nəzakətsiz
görünməmək üçün arabir "bəli, əlbəttə", yaxud "xeyr" deyirdi,
amma özü də bilmirdi ki, "bəli-xeyri" yerində deyir, ya yox.
Tahirənin əri Cabbar da nə barədəsə onunla qızğın söhbətə
girişmişdi. Zaur da onu dinləməyərək hey başını yelləyir, "bəli,
bəli, əlbəttə" deyirdi, amma özü də bilmirdi ki, nəylə razılaşır,
nəyi belə qeydsiz-şərtsiz qəbul edir... Arabir diqqətini toplayıb
Cabbarın fikrini almaq, nədən danışdığını təyin eləmək
istəyirdi. Cabbar yanında oturmuşdu, amma elə bil səsi
hardansa, çox uzaqlardan gəlirdi:
—Başa düşürəm, atanızın işlədiyi institutda müdafiə eləmək
yaxşı düşməz, söz-söhbət ola bilər. Amma istəsəz, mən
danışaram, bizim institutda müdafiə edərsiz.
Zaur: "bəli, bəli, əlbəttə"