, "təşəkkür" deyib getdi, bağın
içindən çıxdı, uzaqlaşdı.
Bir aydan sonra evləndilər. Sürəyya nə məharət işlətmişdisə,
o gündən bəri Karmen də, Cilda da Neməti "ata" bilirdilər.
Nemət də onları doğma övladı sayırdı.
57-ci ildə Sürəyyanın Nemətdən bir qızı da oldu.
Sürəyyanın anası Bikə xala qızı Nemətə gedəndən bəri bir il idi
onlarla küsü saxlayırdı. Sürəyyanın Nemətə getməsiylə heç cür
barışa bilmirdi. "Ay virananın övladı, bizi el içində xar etdin. O
cür kişinin arvadı, yaraşar ki, ərinin meyidi soyumamış belə
dılğırın, uşaq-muşağın birinə getsin?! Əvvəl, səndən neçə yaş
balacadır. Sonra lüt-üryanın biridir, o necə ailə saxlayacaq,
özüvü, o böyründəki tifilləri necə dolandıracaq?" Bikə xala çox
dedi, Sürəyya az eşitdi. Bikə xala da axırda qızının daşını atdı.
Bir il qapısını açmadı.
Uşaq olandan sonra naəlac qalıb barışdı. Doğum evinə
qızını görməyə gəldi. Nemətin də üzündən öpüb: "Qismət belə
23
imiş, allaha qurban olum, — dedi, — olacağa nə çarə! Yazılana
pozu yoxdur"
Sonra Nemətlə evə gəldi, biş-düş elədi. Karmenlə Cildanın
pal-paltarını yudu. "Bizim soyumuz belədir, — dedi, — oğlan
doğmuruq. İki bacı biz idik. Mənim üç qızım var. İndi
Sürəyyanın da üçüncü qızı oldu".
(İki aydan sonra Bikə xalanı birtəhər dilə gətirdilər. Evini
satıb tamam Sürəyyagilə köçdü. Sürəyyaya kömək oldu. Yoxsa
yazığın lap kələyi kəsilmişdi.)
Ata—ananın birgə istəyiylə qızın adını Nərgiz qoydular.
Yalnız metrikada adı yazdırıb evə qayıdarkən yolda Nemətin
ağlına gəldi ki, yaxşı, axı "Nərgiz" də opera var. Deməli, qeyriixtiyari
yazıq Əsəd kişinin ənənəsini davam etdiriblər. Amma
Sürəyyaya bu barədə heç nə demədi.
Yenə də dayanaq tərəfdən ləhləyib yoxuşu çıxan avtobusun
səsi eşidildi. Nemət nömrəsinə baxdı, durub dayanağa tərəf
addımladı.
Adam seyrək idi. Pəncərənin yanında oturdu. Nemətin
ardınca avtobusa qalxan çadralı qarı keçib onun qabağında
əyləşdi.
Qarşıdan gələn trolleybusun "buynuzları" havada telindən
çıxdı, yana əyildi. Sürücü yerə