həyatını müzakirə edirdi.
Kişilər dodaqaltı qımışırdılar, qadınlar paltarına, saçının
burumuna ağız büzürdülər, bir-birlərinin qulaqlarına əyilib nə
isə pıçıldaşırdılar və yeni məlumat almış hər adam "vay, vay,
vay" deyə məzəmmətlə başını bulayırdı... Kimsə dedi ki,
Təhminənin əri Manafı tanıyır, əməlli-başlı abırlı adamdır
yazıq, indi başına nə kül töksün ki, bütün şəhərdə biabır olub.
Kimsə cavab verdi ki, qadam onun ağzına, o da adını kişi
qoyub, başına papaq geyir... Kimsə dedi ki, Təhminə elə
bəzənib-düzənib, elə bil bayram xonçasıdır... Kimsə dedi ki,
bəs görəsən adamı televizornan milyon adamın qabağına
çıxardanda bir maraqlanmırlar tərcümeyi-halıynan, kimdir,
nəçidir, nə yuvanın quşudur... Bu vaxt qapılarının zəngi
çalındı. Şahin gedib açdı, Spartak içəri girdi, salamsız-kalamsız
anasına:
—Qapını bağlayıb getmisiz, mənim açarım səndədir axı, —
dedi. Alya xanımın tənbehindən sonra ("Zaurun yaşıdır, niyə
təbrik eləmirsən") çevrilib Zaura baxdı, Zaurun əlindəki
"Ronson"a xüsusi bir diqqətlə nəzər saldı, mənalı-mənalı
207
gülümsündü və hamının televizora tamaşa elədiyini görüb
Spartak da ekrana tərəf çevrildi:
—Oho, — dedi, — əhsən, Taxmuşa...
Sonra Spartak çıxıb getdi. Təhminə də ekranda yerini
ifaçılara verdi, mahnılar səsləndi və qonaqlar konserti dinləyə-
dinləyə oxuyanlar, çalanlar barədə danışmağa başladılar…
Filan xanəndə Parisdən nə gətirib, filan bəstəkar ayda nə qədər
qazanır, filan rəqqasənin neçə yaşı olar...
Tahirə deyirdi ki, Emin Sabitoğlunun mahnılarını sevir, Caboş
deyirdi ki, Zaur mütləq onların institutunda müdafiə eləməlidir.
Murtuz deyirdi ki, bütün bu xanəndələr, oxuyanlar müftəxordurlar,
ortada yeyib qıraqda gəzməyi sevirlər, dava vaxtı çoxusu ön
cəbhəyə getməkdən canını qurtarırdı, amma ad almaq-filan
gələndə özlərini birinci qabağa dürtürdülər... Bəhram deyirdi ki,
indiki oxuyanlar dava vaxtı çoxusu heç anadan olmamışdı, olanları
da südəmər uşaqlar idi.
Tahirə dedi ki, Polad Bülbüloğlunun