m başımıza gətirirsən. Öləydim bu günü görməyəydim, barı
bir əlcə teleqram vur görüm necə gedib çatdın? Cadu eləyib
sənə, allaha and olsun cadu eləyib, görüm sənə cadu eləyənin
əli-qolu qurusun, dili tutulsun. Görüm onu gözü ağlar qalsın,
necə mənim gözüm ağlar qalır balamın dalınca. Dayan görüm,
adə, qoy bir su atım barı dalınca... Allah, nə günahımız var ki,
sən bizim başımıza belə müsibət açırsan, teleqramı yaddan
çıxartma ha...
Altıncı fəsil
210
Canlar verib sənin kimi cananə yetmişəm
Rəhm eylə kim, yetincə sənə cana
yetmişəm.
Naş samolet poşel na snijenie. Proşu vas zasteqnutğ remni i
vozdercatjsə ot kureniə.
Leysan yağışdan sonra Moskva səması tərtəmiz və açıq idi.
Havada saflıq duyulurdu. Yağış elə bil dərbədər buludları
süpürüb, göy üzünü tərtəmiz yuyub silmişdi və ətrafa çökmüş
mavilik aerovağzalın şüşə qalereyasını da əhatə eləmişdi: şəffaf
qalereyanın içində adamlar görünürdü — qarşılayanlar, yola
salanlar; uçub gedənlər, uçub gəlmişlər... Təyyarədən düşüb
qalereyanın içiylə gedən sərnişinlər içində Zaur da
addımlayırdı və qalereyanın o biri başında, qarşılayanlar içində
Təhminə dayanmışdı. Zaur onu lap uzaqdan gördü, əl elədi.
Təhminə də Zauru gördü və ona tərəf atılmaq istədi, amma
tünd-göy rəngli xidmət paltarı geymiş qız təbəssümlə onu
saxladı — qarşılayanların qalereyaya keçməyə ixtiyarı yox
idi... Zaur bunu gördü, qaçdı Təhminəyə sarı, yeddi-səkkiz
metrdən sonra Təhminə onun boynuna atıldı:
—Zaurik, — dedi, — nə yaxşı ki, gəldin...
Çox-çox illər sonra, qoca yaşlarında, hərdənbir ömrünün acı
və xoş xatirələrini fikrində arıtlayanda, şadlıq və kədər
günlərini yada salanda Zaur düşünürdü: əgər həyatı boyu
bəxtiyar illəri, ayları, günləri, saatları, dəqiqələri olmuşdusa —
xoşbəxt dəqiqələrinin ən xəşbəxti bax bu bir neçə an idi —
Domodedova aeroportunun şəffaf qalereyasında — uzaqdan
Təhminəni görəndə, ona tərəf qaçanda, Təhminəni qolları
arasına alanda və Təhminə deyəndə:
—Zaurik, nə yaxşı ki,