gəldin...
***
—Baqaj nədi, dəli olmusan?.. Elə-beləcə gəlmişəm. Gedək.
211
Taksilər harda dayanır?
Təhminə:
—Yox, — dedi, — mən bura tez gəlmişəm, — sənin
təyyarəni gözləyən vaxt buradakı meşədə gəzdim. Bilirsən nə
gözəl meşədir... Gedək göstərim sənə...
Şosedən çıxıb şam meşəsinə girdilər. Zaur Təhminəni
öpmək istədi, amma Təhminə barmağını dodaqlarına qoyub:
—Sss, dayan, bir qulaq as, — dedi...
İnanılası deyildi, amma Zaur həqiqətdə də eşitdi... Adamın
ağlına sığışmırdı ki, burada, təyyarə uğultusundan qulaq batan
müasir aerovağzalın yaxınlığında, üstündən vıyıltıyla elədən-belə
maşınlar keçən şosenin lap böyründə — quşlar cəh-cəh vururdu,
elə bil bütün bu hay-küyü vecinə almırdılar...
Zaur:
—Lap bülbül kimi cəh-cəh vururlar, — dedi.
—Doğrudan, adam heç inana bilmir, hə? Gül-bülbül, aşiqməşuqə
gülməlidir eləmi?.. Orta əsr qəzəllərindən çıxıb
gəliblər elə bil... Amma Zaurik, bu ki, yalan deyil, əzizim,
doğrudan da, elə bil bülbül oxuyur. Özü də zalım gör nə baş
alıb gedib, gör necə cəh-cəh vurur... Bizimçün oxuyur, e, Zaur,
eşidirsən.
Qollarını Zaurun boynuna doladı. — Qulaq as, Zaurik. —
Təhminə indi pıçıltıyla danışırdı. — Gərək mən sənə bu sözü
deməyəydim. Bilirəm bunu demək düz deyil, gərək deməyəm...
amma... sevirəm səni, Zaurik... dəli kimi sevirəm... Sənsiz dura
bilmirəm... Səndən başqa heç kəs lazım deyil mənə... bilirəm
gərək deməyəydim bütün bunları sənə... — güldü. — İndi
quduracaqsan yəqin, dartıb özüvü qoyacaqsan dağ başına...
amma neyləyim, demək istəyirdim bunları sənə...
Zaur da pıçıltıyla dedi:
—Təhminə, yəqin mən də sənə deməməliyəm bu sözləri,
amma mən də deyəcəyəm: ölürəm səninçün, Təhminə... Sənsiz
bir saat, bir dəqiqə qala bilmirəm... Bax, indi bu saat yıxılıb ölə
bilərəm xoşbəxtliyimdən. İstəyirsən çıxım şoseyə, özümü atım
212
maşının altına, bax bu saat, bu dəqiqə...
—Dəli, maşının altına niyə atırsan özünü.
Onlar meşənin içiylə gəzirdilər və Zaur elə hey danışırdı.
Təhminəni televizorda