Moskvadadırmı.
Amma bunun nə mənası vardı, madam ki, Təhminə Zauru bura,
yanına çağırmışdı və Zaur gəlmişdi, — onda deməli, həmin o
rejisorun Moskvada olub-olmamağının Təhminəyçün heç bir
təfavütü yox imiş… Yaxşı, bəs Dadaşın dediyi o baza
müdirləri, alverçilər — Təhminənin tanış-bilişləri, o barədə
necə, söz salsınmı? Amma Təhminə, sanki Zaurun fikirlərini
oxuyubmuş kimi özü danışmağa başladı:
—Zaurik, — dedi, — bunu bil: mənim barəmdə çox şey
danışırlar və bundan sonra, məhz bax elə sənə daha çox iftiralar
uydurub deyəcəklar... Əgər ürəklərinə damsa ki, biz səninlə
doğrudan-doğruya xoşbəxtik, bunu heç bir vaxt
bağışlamayacaqlar bizə... Yüz çirkab tökəcəklər başımdan və
çalışacaqlar ki, bunların hamısı sənin qulağına çatsın. Amma
mən istəyirəm ki, sən bir neçə şeyi dəqiq biləsən, Zaur.
Birincisi odur ki, mələkə-zad deyiləm, bu barədə heç bir
illüziyan olmasın. Amma bu da həqitətdir ki, mən hələ heç kəsi
səni sevən kimi sevməmişəm və indiyəcən hələ heç kəsə də
deməmişəm ki, onu sevirəm... Bax ən böyük, ən əsas həqiqət
budur... Zaurik, dünyada bir həqiqət, bircə həqiqət var —
qəlbin həqiqəti və səadət, xoşbəxtlik də elə budur, vallah. Bax,
bu axşam var dünyada, bu meşə var, quşlar oxuyurdu bu
meşədə, sən varsan, mən varam, bir-birimizi sevirik, bir yerdə
olanda bəxtiyar oluruq, — budur bax həqiqət və bundan başqa
heç bir ayrı həqiqət yoxdur. Sən uçub Moskvaya gəlmisən,
orada aerodromun qalereyasında uzaqdan səni görüb bilirsən
necə sevindim! Bəs sən?..
—Mən də...
—Görürsən... Bax bu dəqiqələr var e, bu şoseylə Moskvaya
gedirik ikimiz — sən və mən, — bəxtiyarlıq budur, Zaurik,
həqiqət, ən böyük həqiqət də budur... Ayrı bir həqiqət arama
214
bizim münasibətlərimizdə... Bir yerdə olduğumuz dəqiqələrin
xoşbəxtliyi ilə yaşa... Budur əsl həqiqət…
...düz deyirmiş Təhminə…
***
Uzun zaman şoseylə piyada getdilər, sonra yoruldular, avtobusa
mindilər, avtobus adamla dolu idi — balıq ovundan qayıdan
tilovlu adamlar da çox idi avtobusun