n içində. Nogin meydanında
düşdülər… Moskva çayının sahili ilə addımladılar...
Təhminə:
—Bu da mənim iqamətgahım, — dedi. "Rossiya" otelinin
pəncərələrindən axşam işıqları şölələnirdi, çəhrayı pərdələr
işıqları öz rənginə boyayırdı...
Frunze sahilinə çatdılar, damında aeroflotun reklamı yanan
üçmərtəbəli evin həyətindən keçib Krım körpüsünə çıxdılar...
Onlar heç kəsin tanımadığı böyük və şən şəhərdə azadlıq,
asudəlik duyğularında məst kimiydilər, qol-boyun olub halayvalay
vura-vura gəzirdilər. Elə bil illərin yükünü də atmışdılar
üstlərindən, — elə bil on altı-on yeddi, ən çoxu on səkkiz
yaşındaydılar, tanımadıqları adamlarla salamlaşırdılar və bu
adamlar da təəccüblə onlara cavab verirdi, gül alırdılar və
cavan oğlanlarla qızlara bağışlayırdılar, telefon avtomatlara
girib Bakı nömrələriylə Moskva abonentlərinə zəng vururdular
və Dadaşın nömrəsinə cavab verən boğuq səsli kişidən Dadaşı
xəbər alırdılar. Mübahisə edirdilər: eyni telefon nömrələrinin
Bakıdakı və Moskvadakı sahiblərinin səsləri oxşayır bir-birinə,
ya yox... Oteldəki liftlərin üstündə də mərc çəkirdilər. Hansı
tez gələcək. Zaur ikinci, Təhminə üçüncü deyirdi. Üçüncü
əvvəl gəldi və Zaur Təhminəyə bir manat uduzdu... Məlumat
kioskunun qarşısında növbəyə durdular, növbələri çatanda
soruşdular: "Moskvada xoşbəxt adamın ünvanını verə
bilərsinizmi", məlumatçı qız mat-mat onlara baxırdı və hər ikisi
"Soruşsalar, bizim ünvanımızı verin", — dedilər... Tirə
girdilər... Zaur sərrast nişan atıb ətir uddu. Təhminəyə
215
bağışladı. Təhminə dedi ki, mütləq bu ucuz ətiri də bahalı
fransız ətirlərinin tərkibinə qatacaq, — onda qoxusunun sirri
lap açılmaz olacaq — səadət qatılacaq bu qoxuya-deyirdi...
Dondurma satan arvaddan dondurma alarkən ona Mixail
Vasilyeviçdən çoxlu salam dedilər... Arvad gözünü döydü,
hansı Mixail Vasilyeviç?.. Küçəni düz keçmədilər, milis
saxladı onları, üç manat cərimə istədi. Zaur pulu uzadandan
sonra milis qəbz verdi… Təəccüblə qəbzi aldılar,