serjant
Trofimovun imzasından, cərimənin səbəbindan və məbləğindən
başqa orada bugünkü tarix də yazılmışdı — 25 sentyabr. Zaur
qəbzi cırıb atmaq istəyirdi. Təhminə qoymadı, səliqəylə büküb
sumkasına atdı…
—Heç bunu cırmaq olar? — dedi. — Bu bizim ən xoşbəxt
günümüzün qəbzidir. Serjant Trofimov özü təsdiq edib bu tarixi...
Qoy yadigar qalsın... Dünyada yeganə təqsirimizin — Kutuzov
prospektini düz keçməməyimizin şəhadəti kimi qalsın.
Zaur:
—Yaxşı, — dedi.
—Gedək mənim nömrəmə...
—Sənin nömrənə?
—Hə, mən təkəm nömrədə.
—Məni buraxarlar?
—Növbətçiylə danışmışam... Dost olmuşuq onunla, məni
görübmüş televizorla...
Elə bil nə isə sancdı Zaurun ürəyində. Təhminənin belə
asanlıqla növbətçiylə dil tapıb yad adamı nömrəsinə gətirməsi
nə isə pis təsir bağışladı ona. Təhminə elə bil onun
ürəyindəkiləri oxuyaraq.
—Amma, sən allah, yenə ilan-qurbağa gəlməsin fikrinə, —
dedi: — İntəhası mən bu gün gündüz sənin teleqramını
göstərdim növbətçiyə, hər şeyi olduğu kimi dedim və arvad
məni başa düşdü.
***
216
—Dayan, elə yox, yavaş, dayan, özüm soyunum... İşığı
keçir... Gəl bura... darıxmışam səninçün yaman... Canımsan
mənim... Ay allah, dəli olacağam mən... Zaurik, mənsiz necə
dözürdün bu qədər vaxt... əzizim mənim, canım...
Gecənin ən gizlin, ən isti sözlərini deyirdi Təhminə, ən
çılpaq sözlərini. Nömrədəki reproduktordan musiqi eşidilirdi.
Qadın müğənni həzin və yorğun səslə kədərli bir mahnı
oxuyurdu...
Sonra onlar sakit uzanıb siqaret çəkəndə Təhminə dedi:
—Bilirsən bu nə mahnı idi, Zaur?
—Yox.
—Qədim gürcü mahnısı.
Bütün bu gün və bu gecə ərzində ilk dəfə olaraq yavaşdan
və qəmli-qəmli əlavə etdi:
—Mən olmayanda birdən bu mahnını eşitsən hər şey yadına
düşəcək. Moskva, bu gecəmiz...
"Mən olmayanda", — deyə Zaur onu yamsıladı. — Yenə
başladın?
—Bilirsən, həyatdır, hər şey ola bilər. Sən başqa qadınlarla
da ola bilərsən və lap yəqin olacaqsan da... Amma bu cür
olmayacaq Zaur, heç kəslə olmayacaq bir də, mən bilirəm..
Ayrı cür ola