a bilər, bəlkə bundan da yaxşı, amma bu cür yox...
Ola bilməz ki, hər şey bax beləcə təkrar olsun. Domodedovo
meşəsindəki quşlar da, o küçədəki cərimə də, bu qədim gürcü
mahnısı da... Bu bizimdir, ancaq bizim... Başqa heç kəsin...
Onunçün də mən arxayınam...
…düz çıxdı Təhminənin sözləri…
217
***
Səhər saat 10-da Mayakovski metrosunun yanındakı yeraltı
keçiddə Bakı təyyarəsinə bilet aldı... Aşağıda, perronda
ayrıldılar. Təhminə telestudiyaya getdi, məşqi vardı...
—Axşam 9-da, Şabolovkada, televiziyanın qabağında gözlə
məni, — dedi və uzaqlaşan qatarın pəncərəsindən Zaura əl
elədi...
Zaur eskalatorla yuxarı qalxdı. Mayakovski meydanına
çıxdı, Qorki küçəsiylə Baş Teleqrafa tərəf addımladı...
Dünəndən bəri heç nə yeməmişdi, yatmamışdı, amma nə
yorğunluq hiss eləyirdi, nə yuxusuzluq... Qısamüddətli səhər
yağışının yuyub islatdığı səkilərlə yeriyir və bir saat, beş saat,
səkkiz saat bundan qabaqkı kimi yenə də Təhminənin
pıçıltılarını eşidir, sığallarının, əllərinin, saçlarının,
dodaqlarının təmasını duyurdu... Moskvanın bütün gözəl
qadınları — payız küçəsinin bütün qadınları Təhminəni
xatırladırdı Zaura və heç biri ona tay ola bilməzdi... Zaur dünən
Təhminəylə keçdiyi yerlərdən indi tək keçmək istəyirdi, amma
bu təkliyində tənha deyildi, Təhminə də onunlaydı — sözləri,
nəvazişləri, pıçıltıları, ən çılğın məhəbbət anlarında gah
yumşaq, gah ehtirasdan boğulmuş kəsik gülüşləri, dodaqlarının
istisi, uzun incə barmaqlarının sərinliyi, küçədə, liftin,
eskalatorun, ya avtobusun basabasında qeyri-ixtiyari,
qəsdənmi, təsadüfənmi Zaurun köksünə qısılması, belinin,
dizlərinin toxunuşu yalnız fikrində, xəyalında deyil, bədəninin
hər hücrəsində yaşayan, nəbz kimi döyünən xatirələr — Zauru
indiyə qədər heç bir vaxt duymadığı, yaşamadığı bir səadət
burulğanına qərq edirdi və bu burulğan içindən yenə də
Təhminənin sifəti, gülüşü, danışıqları durulub çıxırdı. Nə qədər
söhbətlər etmişdi Təhminə bu gecə. Elə bil indiyəcən dəniz
sahilindəki yay