düşüb kəndiri çəkməyə başladı.
Nemətin başına qəribə bir fikir gəldi: "Trolleybus müəyyən
marşrutla gedir. Yolundan çıxa bilməz. Bir balaca yolundan
sapsa, "buynuzları" hava telindən çıxar. Trolleybus
hərəkətsizləşib qalar. Tramvay da sabit, dəyişməz yol üzrə
hərəkət edir. Relsindən çıxsa qəzadır. Yaxşı, bəs bu minik, bax
bu marşrut avtobusu adlanan salxaq araba niyə hər gün, hər
saat eyni yolla gedir, hər gün bazarın, poçtun, bankın, kinonun,
hamamın, dəlləkxananın qabağından keçir? Axı o, hansı yolla
istəsə gedə bilər, hansı küçəyə kefi gəlsə burula bilər?!
Ağzında "marşrutlu avtobus" deyirsən. Onun taleyi daha
mürəkkəbdir. Trolleybus və tramvayın yolunu dəyişməsinə
texniki əngəllər mane olur. Avtobus isə mənəvi qadağaların
24
əsiridir. Onun qadağası daxildəndir, qəbul olunmuş qaydaqanunlardan,
razılaşdırılmış, təsdiqlənmiş hərəkət cədvəlindən
asılıdır. O, bu cədvəli, bu bir dəfə qəbul olunmuş qaydaqanunları
poza bilməz, yolunu aza bilməz. Pozsa, azsa... Bəh,
bəh, lap şer çıxdı ki..."
Nemət düşündü ki, doğrudan da bu barədə fəlsəfi şer
yazmaq olardı. Adı da "Qiyam etmiş avtobus" və yaxud
"Qiyamçı avtobus!"
On bir yaşında olanda Nemət şer yazmışdı. Bircə son
misraları yadındaydı:
Stalin rəhbərimizdir,
Qələbə də bizimdir.
Dayısına oxudu. Dayısı dedi ki, bala, sən niyə şer yazırsan?
Məşhur adam olmaq istəyirsən? Hə, onda bil ki, Əhməd
Namazovun oğlu istəyir lap İlyas Nizami olsun, onu üzə
çıxmağa qoymazlar. Şair olub daldeydə daldalanmaq nəyinə
gərəkdir? Ondansa sal başını aşağı, dərsini oxu, bəlkə axırın bir
yana çıxdı.
Amma Nemət bir müddət yenə yazdı. On üç-on dörd
yaşınacan. Xəlvət yazdı, heç kəsə göstərmədi.
Dadaş:
—Yerin məlum, — dedi, — bu saat sporumuz düşmüşdü.
Nemət:
—Hər vaxtınız xeyir, — dedi, — nədən spor eləyirdiniz ki?
Qapının yanında oturmuş cürübbəz Yəhya cır səslə çığırdı:
—Dadaş müəllimlə mərc çəkmişəm ki, sabah Xusainov
oynamayacaq.
Nemət dinib-danışmadan "Futbol" qəzetinin bir nüsxəsini
Dadaşın