görüşlərində demədiyi, danışmadığı, ürəyində
saxladığı bütün sözləri, bütün söhbətləri bu ilıq Moskva
gecəsində deyib qurtarmaq istəyirdi... Uşaqlığından danışırdı
218
ən çox. Pirşağıdakı bağlarından, yayın son günlərindən,
çimərlikdə düzülmüş əlvan pioner dəstələrindən, bazar günləri
həmişə saat ikidə verilən muğamat konsertlərindən — aram
melodiya dənizin, qızmar sahilin, odlu qumların üstündən tüstü
kimi uçub gedirdi. Uşaqlığından əbədi tərk olunmuş diyar kimi
danışırdı, elə bil, didərgin, itkin düşmüşdü bu diyardan...
Qızmış qumlar günorta çağı yalın ayaqlarını yandırardı,
axşamlar isə qumlar soyuq və nəm idi. Gecə qonşularıgildən
evlərinə qayıdanda üzüm meyvələrinin arasından hoppanarkən
qorxurdu ki, birdə gümüşü ayın ziyasında, boz qumların içində
görünməz olmuş ilanı basdalar, ilan qayıdıb çalar onu.
Qonşularıgildə aşiq olmuş ilanlar haqqında əfsanələr
danışırdılar, and içirdilər ki, ilanın bir qıza bənd olub onu təqib
etməsini öz gözlərilə görən olub... Qonşuda onun tay-tuşları
balaca uşaqlar çox idi... cürbəcür oyunlar oynardılar, bir-birinə
qorxulu əhvalatlar danışardılar, gecəyarısı balaca Təhminə
evlərinə qayıdanda bu qorxulu nağılların vahiməsindən
xoflanardı, aylı gecədə qarışıq kölgələrdən eymənərdi, əti
ürpəşərdi... Eyvanlarına ayaqlarının ucunda qalxardı ki, atasını
və nənəsini oyatmasın, ehmallıca miçətkənin altına girərdi,
amma yuxulamazdı, iri ulduzlarla bəzənmiş açıq yay səmasına
baxar və uzaqdan — neftçilərin istirahət evindən eşidilən
musiqi səslərinə qulaq verərdi. Orada rəqs edərdilar. Cürbəcür
musiqi havaları çaldırardılar, amma hər gecə ən axırda eyni
tanqoyla bitirərdilər bu konserti, həmin tanqo indiyəcən
Təhminənin qulaqlarındadır, sözlərini də xatırlayır... Bu
tanqoda deyilirdi ki, batan günəş həzin-həzin dənizlə vidalaşır.
İndinin özündə də tasadüfən bu tanqonu eşidəndə gözləri dolur,
uşaqlığı, bağları, atası yadına düşür. Neftçilərin istirahət evində
Təhminədən on-on iki yaş böyük oğlanlar və