ə qızlar rəqs
edərdilər, onların aləmi özgə bir aləm idi, musiqi, tanqolar, aylı
gecələrdə sahil gəzintiləri, görüşlər və ayrılıqlar, sevgi və şirin
ağrılar vardı bu aləmdə. Təhminə sevinirdi ki, bu aləm
onunçün hələ irəlidədir...
219
Anası yadına gəlmirdi, yaş yarımında itirmişdi anasını, onu
yalnız köhnə, saralmış fotolarına görə xəyalında canlandırırdı,
lap uşaq yaşlarında möcüzəyə inandırmışdı özünü ki, anası
ölüb eləməyib, hardasa uzaq bir yerdədir, bir gün gəlib çıxacaq.
Təhminəyə iri, yaraşıqlı kukla, çoxlu konfet və — nədənsə
bunu həmişə düşünürdü — sarı, güllü iri çətir gətirəcək...
Anasını uzun ağappaq paltarda təsəvvür eləyirdi həmişə, özü
də həmişə onu lalələrlə dolu olan ucsuz bucaqsız bir
düzənlikdə görürdü. Anasının səsini, danışıq tərzini heç cür
xəyalında canlandıra bilmirdi, odur ki, anası haqqında
düşünəndə onun səsini tanış qonşu qadınlarından birinin səsi,
danışıq tərzi kimi qavrayırdı. İllər keçdikcə yaşı artdıqca
Təhminə bu xəyalların puçluğunu başa düşürdü. Nənəsi bir
dəfə ona anasının qəbrini də göstərmişdi. Artıq dərk edirdi ki,
anası doğrudan-doğruya ölüb və heç zaman gəlməyəcək.
Amma buna baxmayaraq, ulduzlu yay gecələrində yenə də
anası haqqında düşünürdü, indi daha gələcək zamanda yox,
keçmiş zamanda... Anasının bir gün diriləcəyini, qayıdıb
gələcəyini fikirləşmirdi, anasının bir vaxt necə, nə sayaq diri
olduğunu, yaşadığını təsəvvüründə yaşatmaq istəyirdi...
Xəyalında canlandırırdı anasının və atasının cavanlıqlarını —
lap gənc vaxtlarını. O çağı ki, o vaxt heç Təhminə də yer
üzündə yox imiş, hələ atasıyla anası təzə-təzə gəzməyə
başlayıblarmış. Təhminə gözlərini yuman kimi aylı gecə, dəniz
sahilini görürdü və cavan atasıyla cavan anası məhz bu sahildə
görüşürdülər, ay da məhz bax elə indiki kimi işıqlandırırdı
qumları, suları, uzaqdan da məhz elə bu musiqi — bu kədərli
tanqo eşidilirdi və atasıyla anası — ikisi-boş sahildə onlardan
başqa heç kəs yox idi —uzaqdan gələn musiqi sədaları