deyil, başa
düşdü ki, bir şey çıxmayacaq, amma onda da... başladı ağzın
222
boş qoyub orda-burda danışmağa, guya ki, mənimlə arasında
nə isə var... Bax, sən bayaq danışanda ki, anası belə deyir, mən
o saat barmağımı dişlədim, lap yəqin anasının beyninə bu fikri
Spartak salıb. Anası axı onun məhəbbət macəralarıyla bərk
fəxr eləyir... Elə ki, Manaf Bakıdan bir yerə getdi, Spartak o
saat gətirib maşınını bizim evimizin qabağında saxlayır, bəzən
gecənin yarısınacan, səhərə qədər maşın orda durur. Özü, allah
bilir, hara gedir, bəlkəm də elə evlərində yıxılıb yatır... Bir
anekdot var e, eşitmisən hərəmxana haqqında... Hərəmxana
sahibi arvadlarının hər birinə deyir ki, o biri arvadımın yanına
gedəcəyəm bu gecə, özü də gedib tək yıxılıb yatır.
—Niyə?
—Nə niyə? Hərəmxana sahibi niyə tək yatır?
—Yox, Spartak niyə maşını sizin evin qabağında qoyur?
—Məlumdur niyə... Şəhərdə hamı onu tanıyır axı, maşınını
da tanıyırlar. Hamı da bilir ki, o evdə mən yaşayıram və ərim
də bu vaxt Bakıda yoxdur... İndi gecə bizim evin qabağında
Spartakın maşınını görəndə nə düşünəcəklər... Bir yandan da
özünün dili bir belə...
—Yaxşı, sən niyə buna son qoymursan, demirsən ona?
—Nə deyəcəm? Zaurik, neçə dəfə demişəm ki, sənə: mənim
barəmdə nə danışırlar qoy danışsınlar, vecimə deyil. Mən elə
hesab edirəm ki, insanın öz daxili əxlaqı olmalıdır və əgər bu
əxlaq varsa, insan öz daxili əxlaqına sadiqdirsə, bütün zahiri
şeylərin heç bir əhəmiyyəti yoxdur — kim nə bilim nə dedi, nə
fikirləşdi.
—Yaxşı, bir şeyi başa düşmürəm: bütün bunları bilə-bilə
Spartakla haqq-salamı niyə kəsmirsən?
—Nə haqq-salam, əşi? İldə-ayda bir dəfə rast gəlirəm ona...
Hərdən görürsən Spartakdan da adama xeyir dəyir, bir şey-zad
lazım olanda deyirəm, o saat tapıb gətirir. Bax, məsələn, elə
sənin bu "Ronson"unu o tapıb gətirdi mənə.
Zaur ad günündə Spartakın alışqana mənalı-mənalı
baxmasını yada saldı, bu baxışın səbəbini ancaq indi başa
223
düşdü və pərtləşdi.
—Əgər mən