n bilsəydim...
—Yaxşı, yaxşı özündən çıxma. Öz puluma almışam bu
hədiyyəni, intəhası tapmağına Spartak tapdı. Pulun almaq
istəmirdi, gücnən verdim... Adamın allahı var: Spartak nə cür
həllöyüş olsa da, hər halda xəsis adam deyil.
"Xəsis olmaz da — deyə Zaur fikirləşdi. — Bu qədər müftə
qazancın olanda, səxavətli olmağa nə var ki. İllah da gözəl
qadının yanında…U
Spartakın əliaçıqlığı, ciblərinin dolu olması, Təhminənin bu
barədə ağızdolusu danışması Zauru incidirdi, əlbəttə... Zaur
deyəndə ki, Spartak atasının pullarını xərcləyər, Təhminə
gülmüşdü də, əksinə, demişdi, bütün ailə Spartakın hesabına
dolanır, Spartakın puluna, Spartakın səxavətinə. Bu da dəyirdi
Zaura. Təhminə qeyri-ixtiyari onun zəif damarına toxunurdu,
axı, Zaur özü, 24 yaşında ali təhsilli gənc olsa da, hələ də
atasının hesabına geyinib-gecinirdi, gəzib-dolanırdı. Amma hər
halda bütün bunlara baxmayaraq, Təhminə Zauru sevirdi...
Spartakın var-dövləti, səxavəti, hətta şer oxuması da
Təhminəni cəlb eləməmişdi, bu Moskva gecəsində, otel
nömrəsində Təhminə məhz Zaurun boynunu-boğazını öpüşlərə
qərq edir:
—Sevirəm səni... sən hamıdan yaxşısan... mənim canımsan,
əzizimsən, — deyirdi...
İndi gündüz Moskva küçələrini dolaşıb bütün gecəki sözləri,
xatirələri bir daha yaddaşında oyatdıqca, çək-çevir elədikcə
Zaur ancaq və ancaq bəxtiyarlıq hissi keçirirdi, heç bir xalla,
heç bir fikirlə ləkələnməmiş tam bir xoşbəxtlik duyğusu. Və bu
duyğu o qədər qüvvətli idi ki, aşıb-daşıb içindən çıxırdı,
başqalarına, küçədən keçən yad adamlara da yoluxurdu. Zaura
elə gəlirdi ki, bu hissin gücü qarşısında heç nə dayana bilməz,
bu hiss hamını inandırmağa və bütün maniələri dəf etməyə
qadirdir. O əmin idi ki, hətta ata-anası belə bu hissin şiddətini
bilsələr, heç bir etirazları qalmaz. Məgər öz oğullarının
224
düşmənləri idi ata-anası, məgər arzuları onu xoşbəxt görmək
deyildi və əgər belədirsə, Zaur ömründə birinci dəfə olaraq
sözün əsl mənasında xoşbəxt ikən nə deyə bilərdilər axı?