Bu
xoşbəxtlik nəinki ata-anasına, hətta qonşularına, Alya
xanımgilə də sirayət etməliydi. Zaur inanırdı ki, Murtuzovlar
belə, Firəngizi nə qədər Zaura ərə verməyi arzulasalar da, onun
indiki xoşbəxtliyi qarşısında çəkilməliydilər, "qismət bu imiş"
deyib Zaurla Təhminəyə uzun birgə ömür arzulamalıydılar. Və
bütün başqa tanış-bilişlər də belə... və o cümlədən Təhminənin
əri Manaf da belə... "Mənimlə xoşbəxt olmadı, barı Zaurla
xoşbəxt olsun" deyə qırağa çəkilməliydi Manaf və
ümumiyyətlə, bütün adamlar bu dünyada belə nadir şey olan
həqiqi səadəti görüb ona qibtə eləməliydilər. Firəngiz,
doğrudan, yaxşı qızdır, fağır .. Evlənmək olardı onunla, ala
bilərdim onu, yaxşı ailə qura bilərdik. Amma nə edəsən ki, bu
dünyada Təhminə var və Zaurun bəxtinə də məhz belə qəliz və
xoşbəxt sevgi düşüb.
Yeddinci fəsil
Yar ilə əğyarı həmdəm görməyə olsaydı
səbr
Tərki-qürbət eyləyib əzmi-yar
etməzmidim?!
Axşam doqquzda Şabalovkaya gəldi, telestudiyanın
qarşısında var-gəl eləməyə başladı. Studiyanın çöl qapılarından
içəri elə hey adam girib-çıxırdı. Zaur da bir on beş dəqiqə
bayırda gözləyib içəri girdi. İçəri foyedə də adam çox idi,
dəmir məhəccərin yanında milis durmuşdu və foyenin o biri
tərəfinə keçənlərin buraxılış vərəqələrini yoxlayırdı. Zaurun,
təbii ki, buraxılış vərəqi yox idi, odur ki, foyenin o biri
tərəfində qaldı... Foyenin bu tərəfi tüstü içində idi və hətta
225
divardakı lövhədə də göstərilirdi ki, papiros çəkmək yeri məhz
elə buradır. Lövhənin altında, döşəmənin üstündə dairəvi sink
qutu qoyulmuşdu, belə qutularda lent saxlayırlar, indi isə
həmin qutunun yarısı külqabı olmuşdu, papiros, siqaret
kötükləri ilə dolu idi. Arabir bu qutunun yanına gəlirdilər,
acgözlüklə bir-iki dərin qullab vururdular və siqareti divara
basıb (divar kül ləkələrindən qapqara idi) qutuya atırdılar...
Qara cemperli qız çiyninə palto ataraq küçəyə çıxdı, kimisə
harayladı, geri qayıtdı... Başqa bir eynəkli qız telefonla harasa
zəng eləməyə cəhd edirdi.