. Qara cemperli qız növbətçi milisə
yanaşaraq kağız verdi ona: — Vot, pojaluysta, spisok akterov,
oni seyças proydut, — dedi.
Sallaq bığlı oğlan foyeyə çıxdı və bayırdan gəlmiş meşin
pencəkli, özü kimi sallaq bığlı başqa bir gənci görüb:
—Privet, starina, — dedi, — uqosti siqaretoy. Kakie u tebə?
—Bete. Nu kak tebe?
—Çto?
—Nu, vçera. Fellini.
—Nu, starik, qrandiozno oçumel, starik, süena v tunnele —
gto obaldetğ mojno.
—Da, koneçno, starik... No vse je znaehğ", po moemu,
Fellini ot barokko prişel k rokoko...
Nədənsə bu cümlə Zaura xususi ləzzət verdi, pıqqıldayıb
gülməkdən özünü güclə saxladı... Eynəkli qız axır ki, niyyətinə
çatdı, telefonda istədiyi adamın səsini eşidib:
—İr, gto ə Ölğka, — dedi — Bitıy ças torçu zdesğ ne moqu
do tebə dozvonitğsə.
Təhminə foyenin o başından gəlirdi, uzun paltar geymişdi,
yanında da iki kişi və uzun, sarışın bir qadın vardı.
Zaura tanış gəlirdi bu qadın və az sonra yadına düşdü ki,
onu ekrandan tanıyır — Moskva televizorunun diktoru idi.
Kişilərdən biri də, görünür, moskvalı idi, o biri isə... Zaur, heç
vaxt görməmişdi bu adamı, amma dərhal tanıdı, kim olduğunu
təyin elədi. Şübhəsiz, həmin televiziya rejissoru, adı
226
Təhminənin dilindən düşməyən Muxtar Məhərrəmov bu idi.
Muxtar çox da yaşlı adam deyildi, amma başı ağarmışdı,
birçəkləri tamam ağ idi, başında da ağ tüklər qaradan çox idi.
Dolu bədəni bir az lırt təsir bağışlayırdı, bu təəssüratı qırış
zamş pencəyi, əzik köynəyi və səliqəsiz bağlanmış qalstuku da
artırırdı, bu adam, deyəsən üst-başına heç fikir verən deyildi.
Ağıllı və kədərli gözləri vardı. Muxtarın sifəti yorğun idi. Həm
də bu yorğunluq bir gərgin günün, bir yuxusuz gecənin
əzginliyi deyildi, illərin yorğunluğu idi. Bu yorğunluqda
həyatdan bezarlıq da olmasa, hər halda, dünyanın hər üzünə
bələdçilikdən doğmuş bir pərişanlıq vardı, bu adam elə bil
yaşının illərindən qat-qat artıq yaşamışdı dünyada və hər şeyi
də bilirdi insanlar haqqında.
Görünür, Muxtar Məhərrəmov elə