sayaq adam idi ki,
dünyada heç bir şeylə təəccübləndirmək olmazdı onu. Belə
adamlar bədbəxtlikdən heç nəyə ürəkdən sevinə bilmirsə,
xoşbəxtlikdən heç nəyə də dərindən kədərlənmirlər...
Qəribədir, adamların başları da müxtəlif cür ağarır: bəzilərinin
başı ağappaq qar kimi ağarır, bəzilərininki elə bil kif-atır...
Muxtarın çallığı kül rəngində idi, amma elə bil yalnız saçları
yox, sifəti də kül rəngində idi, alnında və dodaqlarının
ətrafında dərin qırışlar, gözlərinin altında qara həlqələr vardı və
Muxtar içində boğulmuş adam təsiri bağışlayırdı. Bircə dişləri
ağappaq idi və Muxtar güləndə nazik qara bığlarının altından
ağaran dişləri sifətinə xoş bir ifadə verirdi...
Təhminə Zauru görüb əl elədi, amma gəlmədi ona tərəf,
dayanıb dostlarıyla danışırdı... Söhbətləri nə isə uzanırdı,
amma Zaur səbirlə gözləyirdi, bilirdi ki, indicə Təhminə
onlarla görüşüb ayrılacaq, Zaurun yanına gələcək və onlar yenə
də dünənki kimi Moskva küçələrini elədən-belə ölçəcəklər...
Yenə də cürbəcür adamlar foyeyə girib-çıxır, vəsiqələrini
göstərirdilər, yenə də ayrı-ayrı cümlə qırıqları, ayrı-ayrı sözlər
dəyirdi Zaurun qulaqlarına: "trakt, monitor, Xutsiev, Xesin,
Fellini..."
227
Nəhayət, Təhminə dostlarıyla vidalaşmağa başladı, əvvəlcə
əlini kişiyə uzatdı, kişi Təhminənin əlindən öpdü, sonra qadın
diktorla qucaqlaşıb öpüşdülər, sonra isə hər ikisinə bir daha əl
eləyib, çıxışa tərəf addımladı. Muxtar da moskvalılarla görüşüb
Təhminənin yanınca gəlirdi. Zaur heç bu variantı ağlına
gətirməmişdi...
Təhminə:
—Tanış olun, — dedi. — Zaur — Muxtar... Hər ikinizə birbiriniz
haqqında o qədər danışmışam ki, elə tanış kimisiniz.
Muxtar:
—Çox şadam, — dedi və əlini uzatdı.
Zaur da əlini uzadıb nəzakətlə:
—Mən də şadam, — dedi.
Təhminə:
—Gedək, — dedi və onlar küçəyə çıxdıqda hər ikisinin
qoluna girdi.
—Yolumuz hayanadır, hara gedirik indi? — Təhminə heç
birinə müraciət eləmirdi, amma birinci Muxtar cavab verdi:
—Sənin kefin hara istəsə…
Təhminə:
—Bilirsən nə