ə var, Zaur, — dedi. Zaur öz-özünə qeyd elədi
ki, Muxtarın yanında ona "Zaurik" yox, Zaur deyir. —
Muxtarın başına gözəl bir fikir gəlib, bizi yeməyə dəvət eləmək
istəyir. Məncə dahiyanə fikirdir bu, sən necə bilirsən?
Zaur tutulmuşdu, axı ona elə gəlirdi ki, bu axşam da ikisi
olacaqlar, dünənkitək... Amma budur bax bu Muxtardır nədir,
hardansa çıxdı ortalığa və Təhminə də indi onun adından dəvət
eləyir Zauru şam yeməyinə. Belə görünür ki, Muxtarın
hesabına... Özü niyə dinmir bəs?
Muxtar:
—Zaur, — dedi, — əgər, axşam elə vacib işiniz yoxdursa,
gedib bir yerdə oturmaq pis olmazdı məncə, hə?
"Gör bir məsələni necə qoyur? Vacib işiniz yoxsa... Burada
mənim Təhminədən başqa nə vacib işim ola bilər?.. Yəni
228
məgər bilmir bizim Təhminəylə münasibətlərimizi?.. Təhminə
qandırmayıb onu?.." Pis bir fikir gəldi Zaurun başına: "Bəlkə
elə mən özüm də Təhminəylə həmin bu Muxtarın əsl
münasibətlərindən bixəbərəm... Bu nə söhbətdir belə: "vacib
işiniz yoxsa...". Tutalım ki, mənim vacib işim olsaydı, mən
Təhminəni bununla qoyub gedəcəydim bəyəm...". Amma
qəribədir ki, Zaur Muxtara yox, Təhminəyə əsəbiləşirdi... bu
ikibaşlı münasibətlər üçün əsəbiləşirdi... Bir istədi açığcan
desin ki, hə, vacib işim var; amma qorxdu ki, onu saxlayan
olmasın, elə Təhminə də o cümlədən, madam ki, vacib işin var,
xoş gəldin…
—Yox, bir elə işim yoxdur, — dedi.
Muxtar:
—Lap yaxşı, — dedi. — Onda kino evinə gedək.
Taksi saxladılar — Muxtar qabaqda oturdu, Zaurla Təhminə
dalda. Muxtar ünvanı dedi.
Gəlib çatdılar, Muxtar sürücünün haqqın verəndə də Zaur
özünü birtəhər hiss elədi, indi burada qabağa düşmək, "yox,
mən verərəm" demək gülünc olardı, axı, yeməklərinin daha
böyük xərcini Muxtar çəkəcəkdi. Eyni zamanda Muxtarın
hesabına taksiylə gəlmək, yemək də heç açmırdı Zauru: Şam
yeməyinin hesabını verməyə isə heç bir imkanı yoxdu, cibində
cəmi-cümlətanı onca manat pulu qalmışdı.
Taksidə gələrkən Zaur susmuşdu. Muxtarla Təhminə
danışırdılar, verilişləri haqqında,