n masasının üstünə qoydu.
—Burda komandaların tərkibini veriblər, — dedi.
Dərhal bütün otaqdakılar fırtınanın əydiyi gəminin
göyərtəsindəymişlər kimi bir tərəfə — Dadaşın masası tərəfə
axışdılar.
Dadaş bir qədər suçlu hərəkətlə qəzeti açdı.
25
—Hanı?
Nemət yerini tapdı:
—Budey.
—Aha, Kavazaşvili, Voronin...
İri gövdəli kişi quş kimi yerində atıldı:
—Budur bax, Xusainov, hə, gördün, yaxşı bax, hə nədən
mərc çəkmişdik? — Kişinin sevinci yerə-göyə sığmırdı. Onun
fərəhi, səs—küyü otağı qüdrətli radiostansiya efiri dolduran
kimi doldurmuşdu. — Əşi, sən yəni belə ağız bəhəm eləmisən
ki, mənimlə futboldan mərc çəkirsən?
Otaqda bir mərəkə, bir səs-küy qopdu, gəl görəsən? Dadaşın
qələbəsi bütün şöbənin təntənəsinə çevrildi. Yəhya elə bil bir
az da cürübbəzləşdi, büzüşdü. Burnunun altında mızıldanmağa
başladı. Dadaşın səsi gur-gur guruldayırdı.
—Əşi, deyirəm iki oyundu onu buraxmırlar, sabahkı görüşə
saxlayırlar, deyir yox, xəstədir, ayağı zədələnib. Əşi, mən
bilirəm axı...
Qurban:
—Gərək interesə mərc çəkəydiniz, — dedi.
Cümşüd:
—Hə, düz deyir, interessiz ləzzəti yoxdur, — dedi.
Şöbələrində altı iş stolu qoyulmuşdu. Stollardan birinin açıq
tərəfi qəzetlərlə örtülmüşdü. Bu, Təhminənin stolu idi. Şöbənin
qalan işçiləri kişilərdi. Qurbandan başqa hamısı futbol cəfakeşi
idi. Təhminənin də əri Manaf cəfakeş idi. Manaf futbola da
Dadaşgillə gedərdi, stadionda abonement yerləri yan-yana idi.
16-cı sektor, 31-ci sıra. Dalbadal: Dadaş, Nemət, Manaf,
Yəhya, Cümşüd.
İndi Nemətə qəribə gəlirdi ki, nəşriyyata işə girməzdən
əvvəl, o, futbol azarkeşi deyildi. Uşaqlıqda özü dalanlarında
çox oynamışdı, amma böyüyəndən sonra biganələşmişdi, ildə,
ayda bir dəfə futbola ya gedəydi, ya getməyəydi. Dadaş başda
olmaqla şöbələrinin futbol azarı ona da yoluxdu. İndi o da ən
aktiv cəfakeşlərdən olmuşdu. İndi özü də başa düşə bilmirdi ki,
26
bir vaxtlar futbol kimi bir gözəlliyə necə biganə qala bilirmiş?
İndi oyunun öz ləzzətindən başqa, onun bütün