Moskva televiziyasının
imkanları haqqında, onları bir neçə müddətdə sıx bağlamış olan
ümumi işləri barədə söhbət edirdilər. Burada imkanlar,
doğrudan da tamam başqadır. Bakıda iki trakt məşq olanda
allahımıza şükür eləyirik, burada isə rejissor yeddi-səkkiz trakt
ala bilir... Aparaturaları da necə kamildir, heç olmasa o sinxron
videoyazı aparatının bircəciyi bizim studiyada olaydı. Amma
bütün bu söhbətlərin dibində bir qürur hissi də vardı: bunlara
baxmayaraq yaxşı bir veriliş hazırlaya, apara bilmişdilər. Hətta,
Təhminəyə yarızarafat-yarıciddi burda qalıb işləməyi də təklif
229
eləmişdilər. Muxtarı isə lap çoxdan bura dəvət edirlər. Kino
evinin qapısında Muxtar üzvlük biletini göstərdi: — Bunlar da
mənim qonaqlarımdır, — dedi və onlar içəri keçdilər. Elə
pilləkəndəcə Muxtar hansı tanışlarınasa rast gəldi, mehriban
görüşdülər, şirin söhbətə başladılar... Təhminə iri güzgünün
qarşısına keçdi, saçlarını düzəldir, dodaqlarını boyayırdı.
Zaur isə neyləyəcəyini bilmirdi, siqaret çəkmək istəyirdi,
amma bilmirdi: məhz burda siqaret çəkmək olar, ya yox... Elə
bil onu tamam unutmuşdular. Muxtarın təzə-təzə tanışları
yanaşırdı ona, Təhminə isə güzgünün qabağında bərk məşğul
idi.
Foyedəki adamları Zaur ömründə birinci dəfə görürdü,
amma çoxunun sifəti yaman tanış gəlirdi. Ekrandan tanıyırdı
onların sifətlərini. Məşhur, adı dillər əzbəri olan aktyorlar
deyildi bunlar əlbəttə, amma hər halda çox filmlərdə
çəkilmişdilər və odur ki, sifətləri də yaddaşlarda həkk
olunmuşdu. Zaur yadına sala bilmirdi ki, bax bu müasir dəblə
geyinmiş qadını hansı filmdə görüb, özü də sadə rus kəndlisi
geyimində... Bax bu dama-dama pencəkli oğlan isə hansı
filmdəsə alman zabitini oynayırdı...
—Nədir, Zaurik, darıxmırsan ki? — Təhminə ona yanaşdı
və Zaur yenə də öz-özüyçün qeyd elədi ki, Muxtar olmayanda
Təhminə həmişəki kimi "Zaurik" deyir. — Ya kino ulduzlarına
tamaşa eləyirsən?
Zaur:
—Bəli, — dedi, — canlı Larionovanı gördüm indicə.
Təhminə də eyni