i zarafatcıl ədayla:
—Mən də canlı Tixonovu gördüm, — dedi.
—Dostlar, siz allah bağışlayın, — Muxtar onlara tərəf gəldi,
amma yenə də hansı tanışınısa gördü, salamlaşdılar, qucaqlaşıb
öpüşdülər.
Təhminə:
—Qəribə adamdır, — dedi. — Bax televiziyada da belədir.
Hamı tanıyır onu, özü də hamının ürəyi gedir onunçün, görən
230
kimi bağırlarına basıb öpürlər... Niyə belə qaşqabaqlısan,
Zaurik?!
Zaur:
—Yox, — dedi, — kefim lap kökdür. — Və birdan-birə lap
səfehcəsinə soruşdu: — Məni daha sevmirsən?
Təhminə güldü:
—Dəli, əlbəttə sevirəm... Elə darıxırdım səninçün bütün
günü ki... Bəs sən neyləmisən bütün günü?
Zaur cavab verməyə macal tapmadı. Muxtar qayıdıb gəldi
və Təhminə indi də Muxtara müraciət elədi:
—Muxtar, o yelpicli qadın kimdir?
Muxtar qadının adını dedi.
—Bəs o cavan oğlan, yanındakı, əridir?
—Keçmiş əridir... Bax, onlara kofe gətirən oğlan da indiki
əridir... Yaxşı, gedək restorana?
Restoran, demək olar ki, tamamilə boş idi. Böyük salonda
cəmi-cümlətanı üç-dörd stolun ətrafında adamlar oturmuşdu.
Stolların üstündə kiçik çıraqlar yanırdı. Ayrı işıq yox idi
restoranda, odur ki, salon alaqaranlıq idi. Küncdə, pəncərənin
yanında oturdular — sağda Təhminə, ortada Zaur, solda
Muxtar. Ofisiant məzəli şəkillər çəkilmiş menyunu gətirib
qabaqlarına qoydu. Təhminə oxumağa başladı, elə bil
yeməklərin adından belə dadlı iy gəlirdi, Zaur hiss elədi ki,
möhkəm açıb — axı bütün günü dilinə bir şey vurmamışdı.
Təhminə:
—Heç özüm də bilmirəm nə istəyirəm, — deyə menyunu
Muxtara ötürdü, — sən seç...
Muxtar:
—Duru xörək yeyəcəyikmi? — deyə soruşdu.
Təhminə:
—Əlbəttə, yox, — dedi, — axşam—axşam nə duru
xörəkbazlıqdır?.. Mən toyuq istəyirəm.
—Tabaka?
—Hə.
231
—Zaur, bəs siz?
Zaur çiynini çəkdi.
Muxtar:
—Şəxsən mən yaxşı bir tikə ət parçası yeyərdim, — dedi,
ofisianta baxdı. — Podjarku u vas takje vkusno qotovət, kak
prejde?
Ofisiant başıyla təsdiq elədi.
—Toqda davayte nam dve podjarki, da, Zaur?
—Aha.
Bir xeyli məzə də