sifariş verdi Muxtar.
—Yaxşı, içməyə nə içəcəyik?
Təhminə:
—Nə bilim, siz nə içəcəksiniz ki?
Muxtar koynak sifariş verdi.
Ofisiant hər şeyi yazıb getdi... Sükut çökdü, sonra Muxtar:
—Fikir verdiniz, nə qəmli gözləri var? — dedi. — Ofisiantı
deyirəm...
Zaur bu sözlərə təəccüb elədi, çünki o özü Muxtarın gözləri
haqqında bayaq bu cür düşünmüşdü.
Muxtar:
—Mən fikir vermişəm ki, ofisiantlardan, xüsusilə də yaşlı
ofisiantlardan çoxunun gözləri qəmli olur... Qəmli və ağıllı...
Görünür, peşələriylə bağlıdır bu cəhət... Ofisiant da allah kimi
qəmli və müdrik olur. — O gülümsündü.
Təhminə:
—Bəyəm sən allahı görmüsən? — dedi. — Nə bilirsən ki,
allah müdrik və qəmlidir?.. Yaxşı, tutalım müdrikdir, bununla
razılaşmaq olar birtəhər, bəs qəmli niyə olsun ki, allah?
—Bircə səbəbdən... Elə ofisiantlar da o səbəbdən
qəmlidirlər: allah da, ofisiantlar da insanlara yaxşı bələddirlər,
onların bütün zəif, naqis cəhətlərini görürlər, buna görə də
qəmlidirlər...
Zaur da bu sayaq, maraqlı bir şey demək istəyirdi. Muxtara
etiraz eləmək istəyirdi, həm də elə bir tərzdə eləmək istəyirdi
232
ki, həm ağıllı olsun, həm də məzəli, amma elə bil bütün zehni
qıc olub qalmışdı. Heç bir şey düşünməyə, tapıb deməyə
iqtidarı yox idi, sanki çuqun ağırlığı çökmüşdü bütün içinə, dili
də elə bil zəncirlə kilidlənib hərəkətsiz qalmışdı. Özünü çox
naqolay hiss edirdi, qorxurdu ki, birdən kobud bir səhv eləyər,
çəngəlləri-bıçaqları qarışıq salar, ya yöndəmsiz davranıb nəyisə
salıb sındırar. Salfeti hara qoymağı da bilmirdi, əllərinə də yer
tapa bilmirdi elə bil. Ona elə gəlirdi ki, bu narahatlığını
Təhminə də, Muxtar da duyurlar, xususilə də Muxtar. Zaur
görurdü ki, Muxtar hərdənbir altdan-altdan ona göz qoyur,
hərəkətlərini izləyir və Zaurun bütün varlığını, içini, rentgen
cihazındaymış kimi görür. Zauru bu cür gördüyüyçün də ona
bir qədər yüngül istehzayla baxır — yaşlı adam uşağa baxan
kimi...
Ofisiant məzələri gətirdi, konyakı badələrə süzdü. Muxtar
yeməkdən