zeytunu ağzına atıb:
—Mən televiziya rejissoruyam, — dedi, — amma mənim də
əsl peşəm deyil bu... Təhsilimə görə mən kino rejissoruyam.
Vaxtilə Moskvada kino institutunu qurtarmışam. Bu, uzun
əhvalatdır...
Muxtar bunu elə tərzdə dedi ki, Zaur düşundü: "Deyəsən,
mən də yaralı yerinə toxunmuşam", — məmnun oldu bundan,
amma bu səfər Təhminə əlüstü söhbətə qarışdı:
—İnstitutu qurtarandan sonra Muxtarı burada, "Mosfilm"də
saxlayırlarmış... Elə nahaq qalmamısan o vaxt... Qalsaydın,
indi neçə böyük film çəkmişdin.
234
Muxtar:
—Ay Təhminə, məgər iş filmin böyüklüyündə,
kiçikliyindədir? — dedi. — Hər şey daha qəlizdir həyatda.
Həm də daha sadə... Həm daha qəliz, həm daha sadə, — deyə
bir daha təkrar elədi. — İnsan ömründə bir sərhəd var,
görünməz yaş sərhədi, — əlbəttə, sən də, Zaur da bu sərhəddən
hələ çox uzaqsınız, amma mən daha keçmişəm bu sərhədi, odur
ki, danışa bilərəm bu barədə... Bu sərhədə çatanacan hər şey
qabaqdadır, ümidlərlə, arzularla, xəyallarla yaşayırsan — filan
şeyi filan filan eləyəcəyəm, filan iş filan cür olacaq. Elə ki, bu
sərhədi keçdin — istəyirsən lap bizim o Şirəli baba kimi yüz
əlli il yaşa — hər şey arxada qalmış olacaq, ancaq xatirələr,
həyata keçməmiş arzular barəsində, baş tutmamış niyyətlər
haqqında xatirələr, vəssalam.
Konyakdan bir qurtum aldı və Zaura baxdı:
—Bilirsiz, Zaur, lent, plyonka — böyük məsələdir. Lent
qalır — böyük film olsun, kiçik olsun, fərqi Yoxdur —
plyonkaya, lentə çəkmisən — kinofilm, ya telefilm — qalacaq.
Amma mənim peşəm kədərli peşədir. Televiziya verilişləri,
filmləri yox a, verilişləri rejissoru... Verilişi hazırladın, efirə
verdin, vəssalam, şüttamam, daha yoxdur o veriliş, heç bu
qədər zəhmətin, əzab-əziyyətin elə bil yerli-dibli olmayıb...
Başa düşürsüz?
Zaurun yerinə Təhminə cavab verdi:
—Lap mənim kimi. Elan elədim, ekrandan getdim,
vəssalam, izim-sorağım qalmır.
Muxtar:
—Bəli, — dedi, — doğrudan, kədərli işdir. Nə qədər əmək
sərf eləyirsən, gecə-gündüz bilmirsən,