Nədir, doğrudan da mənim
xobbim?
Muxtar:
—Bəzənib-düzənmək, — dedi.
Təhminə:
—Əh, siz kişilər heç nə başa düşmürsüz bu dünyada, —
dedi — Başa düşmürsüz ki, gözəl qadın da milli dəyərdir, nadir
ağaclar kimi, faydalı qazıntılar kimi, tarixi abidələr kimi...
Muxtar:
—Təvazökarlığına söz ola bilməz, —dedi.
Təhminə:
—Nədir, deyəcəksən, gözəl deyiləm? Gözəlliyimi də
danacaqsız yoxsa?
Muxtar:
—Yox, danmıram, — dedi. — Amma dəqiqləşdirmək
istəyirəm. Sən doğrudan da çox gözəl idin. Təkrar edirəm:
idin...
Təhminə:
—Naxal, — dedi və barmağıyla zarafatyana hədələdi
Muxtarı, sonra Zaura tərəf döndü. — Zaur, bəs sən nə ağzına
su alıb durmusan, necə centlmensən, müdafiə eləsənə məni bu
köntöy ədəbsizdən.
Amma Zaur ağzını açmamış Muxtar:
—Sənin cavabını verirdim, — dedi, — Muxtar
Məhərrəmovun əsərləri haqqında istehzana görə...
—Ay Muxtar, yəni zarafat-zad başa düşmürsən?
—Bəs sən? Sən zarafat başa düşmürsən? Heç mən sənin
gözəlliyin haqda keçmiş zamanda danışa bilərəm?
Zaur hiss eləyirdi ki, Muxtarla Təhminənin arasında gedən
bu yarızarafat, yarıciddi atışmanın dalında uzun illərin sıx
münasibətləri, tanışlığı, dostluğu durur, — bunlar hamısı bütöv
bir aləmdir və Zaur bu aləmdən tamam bixəbərdir...
Ofisiant isti yeməkləri gətirdi, onlar yeməyə başladılar,
237
arabir sağlıqsız-zadsız, qurtum-qurtum konyakdan da içirdilər,
içkinin xumarı yavaş-yavaş Zaurun fikirlərini dumanlandırırdı
və o sıxılır, özünü son dərəcə naqolay və artıq hiss eləyirdi bu
məclisdə. İstər-istəməz özünü Muxtarla müqayisə eləyirdi və
Muxtarın hazırcavablığı, ülfətə-ünsiyyətə yatımlığı, hətta
yumşaq kədəri müqabilində Zaur özünü son dərəcə ağır,
qılıqsız, hətta, küt və bəsit adam kimi qavrayırdı... Yadına
salırdı Təhminənin dünənki sözlərini, gecə nəvazişlərini,
düşünürdü ki, bütün bunlar yalan deyilsə, onda Təhminə nəyə
görə, axı, nəyə görə, Zauru sevir? Təhminə kimi bir qadın
hansı cəhətlərinə, hansı məziyyətlərinə görə Zaur kimi bir
adamı sevə bilər axı?