? Ancaq Zaurun zahiri görünüşünə, boybuxununa,
sir-sifətinə, cavanlığına, gücünə görəmi? Əgər
belədirsə, deməli, onları yalnız və yalnız şəhvət bağlayır? Bəs
onda Domodedovo meşəsində cəh-cəh vuran quşlar, Moskva
küçələrindəki dünənki şıltaqlıqları, əlaqələrindəki bütün
poeziya — bunlar necə olsun bəs, bütün bunlar da yalnız
şəhvət oyunlarıyçün bir hazırlıq imiş yoxsa?
Muxtar danışır, danışırdı. Zauru fikirlər aləminə, qəm
dəryasına qərq eləmiş içki Muxtarı əksinə nəşələndirmişdi, dil
boğaza qoymurdu. İndi o öz peşəsini yamanlamırdı, əksinə
tərifləyirdi, deyirdi ki, dünyada heç bir başqa sənətə dəyişməz
onu, doğrudan da, deyirdi, məgər möcüzə deyilmi bu? Gecənin
tənhalığında tək bir adamın başına gələn fikirlər, sözlər əvvəlcə
kağız üzərində maddiləşir, sonra isə səhərisi gün onlarla,
yüzlərlə adamın iştirakıyla sifətlərə, rənglərə, səslərə, lövhələrə
çevrilir, canlı həyatın bir parçası olur və bütün bu həyatın nəbzi
rejissorun ovcunun içindədir. Bu həyat ekran işığıyla minlərə,
milyonlara göstərilir, onların yaddaşına, zehninə həkk olunur.
Nə olsun kn, ekran sonra solub sönəcək, bütün sözlər, bütün
sifətlər əriyib yoxa çıxacaq — bu dünyada daimi nə var ki?
Xoş bir yuxudan aldığımız təəssürat kimidir bu —
yaddaşımızda, qəlbimizdə qalır. Və xoş bir yuxudan, ya yaxşı
bir verilişdən yaddaşımızda qalan iz məgər həyatın başqa
238
maddi ləzzətlərindən daha azmı zövq verir insana? Muxtar
niyyətlərindən, həyata keçməmiş arzularından danışırdı —
ayrı-ayrı səhnələr, parçalar, obraz — dağıntıları...
—İçərişəhər haqqında film çəkmək istərdim, — deyirdi. —
İçərişəhərin evləri yadınızdadır da... Bax, bütün hadisələr bu
evlərdə, həyətlərdə, o dar küçələrdə gedərdi, finalda isə —
finalını elə aydın görürəm ki, filmin, tez-tez yuxuma girirlər bu
kadrlar — finalda İçərişəhər evlərinin damlarını göstərərdim və
damlardan birinin üstünə zil qara paltarlı gənc, gözəl bir qız
paltar sərərdi... İpin üstündə ağlar, mələfələr, balış üzləri asılıb.
Hamısı