da ağappaq, meh onları yellədir və qara paltarlı qız da
bu ağ parçaların arasında görünüb itir, göy üzü açıqdır, uzaqda
da gömgöy dəniz... bu bir növ rəqsdir-ağ parçaların, qara
paltarlı qızın, küləyin rəqsi... Amma eyni zamanda kəndirdəki
ağlar elə bil yelkəndir və bu evlər də yelkənli qayıqlardır,
uzaqdakı mavi dənizin içində üzürlər... Başa düşürsüz,
kameranı elə nöqtədə qoyardım ki, evlərin damı gəmi
göyərtəsinə oxşardı və ağlar da yelkən kimi dənizin fonunda
görünərdi-həm plastik obrazdır bu, həm də rəmzi... Biz çox
vaxt yelkənləri döşəküzünə çeviririk, amma mən
döşəküzülərini yelkənə çevirmək istəyirəm. Amma bu rəmzin
başqa mənası da var. Damların üstündə yellənən ağlar həm də
təslim bayraqlarıdır... İçərişəhərin köhnə evləri müasir
buldozerlərə müqavimət göstərə bilmirlər, onlar dağılmağa,
sökülməyə məhkumdurlar və təslim bayrağı kimi damların
üstündə mələfələri, döşəküzlərini qaldırırlar... Kiminsə şeri
vardı bu məzmunda... "Ağ döşəküzüləri nə görürlər yuxuda?
Görürlər ki, uzaq cənub dənizlərində yelkənlərdir...", ya "uzaq
cənub dənizlərinə kölgə düşür bu yelkənlərdən..." — xatirimdə
deyil.
Təhminə birdən Muxtarın uzun monoloqunu kəsdi:
—Gəl sənin sağlığına içək, Muxtar, — dedi. — Zaura çox
danışmışam sənin barəndə. Zaur da mənimçün əziz adamdır.
Zaur: "Zaur da" — deyə ürəyində təkrar elədi.
239
—Odur ki, deyirəm, Zaurik, — "Zaurik"— Muxtarın
sağlığına qaldıraq bu qədəhi. Muxtar əsl dostdur, elə dostdur
ki, ən çətin dəqiqədə, ən pis vəziyyətində ondan kömək uma
bilərsən və o da əlindən gələni əsirgəməz. Heç vaxt da boynuna
minnət-zad qoymaz ki, bəs filan-peşməkan... ya görürsən bir
təmənnası olsun... bir söz...
—Bir söz, boşla bu söhbətləri, — deyə Muxtar onun sözünü
kəsdi. — Lap bal-bəhməz oldu... Nə bilirsən təmənnasızam, ya
yox, bəlkə ürəyimdə mənim də təmənnam var. Uzun sözün
qısası — gəlin, elə-belə içək, vəssalam, sağ olun.
Təhminə sərxoş inadıyla:
—Yox, — dedi, — mən bir neçə kəlmə də demək istəyirəm,
xahiş