baxırdılar.
Bu zolaq-zolaq adamların içində Nemət qərib və əcaib
5
görünürdü.
Hamının yaxasından kərpicvarı lövhə asılmışdı, üstündə də
qara rəqəmlər.
—Axı mən növbəyə yazılmışdım. — Nemət adamlara
yalvardı. — Üç həftə bundan qabaq, yox, üç il. Üç il bundan
qabaq. Bilirdim ki, bilet işi çətindir. Nömrəm də 333-dür.
—Hanı? — deyə bayaq kassaçıyla pıçıldaşan kişi Nemətə
baxdı. — Sənin nömrən yoxdur.
Nemət yaxasındakı lövhəyə baxdı: doğrudan da, lövhə
ağappaq idi. Nemət yavaş—yavaş aradan çıxıb əkilmək istədi.
Kassaçı Səfdər dayı arxadan onu harayladı.
—Nemət, al biletini...
—Bəs axı...
—Bir bilet verə bilərəm. Pişik üçün. Çünki o, zol—zoldur.
Nemət böyük mavi dənizin sahilinə çıxdı. "Kislovodskda
dəniz? — deyə təəccüblə düşündü. — Bəlkə, bura Kislovodsk
deyil, Krasnovodskdır. Aha, belə de. Bəs mən onda qatara
miyə bilet alıram? Gəmiylə də getmək olar. Onda anamla atamı
da apara bilərəm, axı onlar da hardasa bu tərəflərdədir".
Kislovodsk parkının ağ sütunlu qapılarından yaşıl xiyabana
daxil oldu. Söyüdlər sərin-sərin xışıldaşırdı.
"Amma insafları varmış. Səfalı yerə sürgün eləyiblər. Atamı
deyə bilmərəm, amma anam yazıq istiyə dözə bilmir".
Nə qədər cəhd elədisə də, anasının sifətini yada sala
bilmədi.
Birdən xatırladı ki, gedib zol-zol pijama almalıdır. Yoxsa
qatara bilet verməzlər.
Kislovodskın məşhur "Pyataçok" küçəsinə çıxdı. Küçəni
keçəndə arxadan milis fiti eşitdi. Ona aid idi; hərəkət qaydasını
pozmuşdu. Milis bir də aramsız fit çaldı. Nemət dayanmadı.
Addımlarını becidləşdirdi. "Bacarırsa qoy çatsın" — deyə
sürətlə uzaqlaşdı. Milis isə şəhərlərarası telefon zəngi kimi
aramsız fit çalırdı.
Birdən fit səsi kəsildi. Nemət cəld tini buruldu, nəfəsini
6
dərib geri qanrıldı: onu təqib edən yox idi. Qəflətən ağlına
gələn fikirdən Neməti soyuq tər basdı. "Bilirsənmi daha niyə fit
çalmır, niyə təqib etmir? Nömrəni yazıb, vəssalam. Bəs elə
bilirdin qaçıb qurtarmısan? Lap arxayın ol, nömrəni yazıb
götürüb, bütün postlara