dəm-dəsgahı da
Nemətə xüsusi zövq verirdi: hələ çox erkən, yaz aylarından
abonement tədarükü, sonra futbol mövsümünün təntənəli
açılışı, futbol günləri boşalmış küçələrdən stadiona axışan
adamların nəqliyyat rəqabəti və nəqliyyat həmrəyliyi, stadion
radiosuyla verilən pozuq melodiyalar (bunun da öz ləzzəti
var)... Minlərlə adamın saat kimi dəqiq bir ritmlə tum
çırtlaması, avarçı qolları kimi qalxıb—düşən əllər, xeyrimizə
vurulan topların müştərək sevinci, məğlubiyyətlərin müştərək
kədəri.
Hələ oyundan qabaq stadionda dost-aşnayla birlikdə, sırf
kişi "kampaniyasında" subayvarı pivələmə... (istər
meydançada, istər tribunalarda, istərsə də ümumiyyətlə futbol
aləmində zənən tayfasının olmaması da az məziyyət deyil. Heç
olmasa stadionda saat yarım adamın qulağı dinc olur.)
"Bu zəhər tuluğu Qurban pul qırpmaqdan başqa dünyada
heç nəylə maraqlanmır. Hələ bizə də rişxənd eləyib deyir ki, siz
ürəkdə heç biriniz futbol cəfakeşi-zad deyilsiz. Elə-belə
boynunuza düşüb. Bütün bu marağınız, ehtiraslarınız da
saxtadır, deyir. Axmaq adam, bəs nə bizi məcbur edir ki, bu
futbol zəhrimarın yolunda bu qədər can qoyaq?
Maraqlanmasaq, yanmasaq, nə düşüb axı bizə, işimizi
gücümüzü atıb cumaq stadiona, radioya qulaq asaq, yüz
minnətlə qəzet tapaq? Deyirəm, görürsən başını bulayır, cavab
verməyə söz tapmır, axı nə cavab verəcək? Gah da görürsən
deyir ki, bircə Dadaş əsl "bolelşikdir", siz hamınız ona
yarınmaq üçün futbolbaz olmusuz. Axmaq adam. Belə səfeh
fikir elə onun başına gələr. Gah da deyir ki, vaxtınızı
bilmirsiniz nəynən doldurasınız, onunçun, deyir, cəfakeş
olmusuz. Həyatınızda, deyir, vakuum var, futbolla
doldurursunuz bu vakuumu. Futbol, deyir, tiryək kimi, nəşə
kimi şeydir. Başı qatıb, gündəlik həyatı unutmaq üçündür. Əşi,
qoy danışsın da, əbləh adamdır, zoğallayır özüyçün, kimdir
27
onun ağzına baxan..." Cümşüd:
—Dadaş müəllim, — dedi, — siz futbolun cikini də
bilirsiniz, bikini də. Sizcə, biri gün hesab necə olar?
Bir həftə idi ki,