Davayte luçşe vıpğem.
Saşa:
—İskustvo prinadlejit narodu, — dedi və Zaura müraciət
elədi: — A mejdu proçim, predstavitelğ prostoqo naroda, qde
gto vı dostali takie şikarnıe tufli, ə ix daje v Parije ne moq
kupitğ? Posmotri ka, Len...
Hamı Zaurun çəkmələrinə baxdı. Zaur nə isə fikirləşib, dedi
ki, satıram, özü də qət təzədir... Saşa soruşdu ki, neçəyə, Zaur
dedi ki, qırx manata, özüm almışam. Məlum oldu ki, Saşayla
ayaqlarının ölçüləri də eynidir 42. Zaur gördü Saşanın,
deyəsən, doğrudan da meyli var, dedi, amma bircə şərtim var,
sövdamız bax indicə, elə buradaca baş tutmalıdır. Mən öz
ayaqqabımı sizə satıram, sizin ayaqqabılarınızı özüm geyirəm,
üstəlik də mənə qırx manat pul verirsiz... Saşa fikirləşdi və dedi
246
ki, razıyam.
Muxtar da, Təhminə də, hətta Lena da bilmirdilər, onlar
zarafat edir, ya ciddi danışırlar, amma Zaurla Saşa artıq
çəkmələrini dəyiş-düyüş eləmişdilər. Saşa:
—Len, day emu sorok rubley, — dedi.
—Da ne çudi tı...
—Day qovorö. Tufli je blesk, gto on po pğənke otdaet,
protrezveet eşe peredumaet.
Lena, doğrudan da, sumkasından qırx manat çıxardıb Zaura
verdi və Muxtar dedi ki, onda gəlin içək Saşanın təzə
çəkmələrinin şərəfinə... Təhminə dedi ki, həm də Zaurun təzə
çəkmələrinin şərəfinə.
Zaur üzr istəyib, stolun arxasından durdu, ehmallıca
ofisiantı kənara çağırdı, hesabı bilib pulunu verdi. Sonra
qayıdıb öz yerində oturdu.
Saşa dedi ki, yaxşı, vaxtdır, hər şeyi yedilər, içdilər,
qurtardılar, əntiqə çəkmə də qazandı aralıqda, indi isə evə
getmək lazımdır, işıqları da söndürərlər daha.
Hamı yerindən durdu.
Muxtar:
—Siz gedin, — dedi, — mən gəlib çataram sizə. — Zaur
gedə-gedə yavaşca çevrilir, Muxtarın ofisiantı çağırmasına
ləzzətlə göz qoyurdu... Küçəyə çıxdılar. Binanın qapısındakı
bir neçə maşını sahibləri işə salır, qızdırırdılar. Bir maşından
Lenayla Saşanı çağırdılar.
Saşa və Lena Təhminə və Zaurla görüşdülər, dedilər ki,
qonşularıdır çağıran. Aeroport metrosuna tərəf gedirlər, onsuz
da yolları