ı ayrılır. Muxtara da salam desinlər, heyf ki, sabah
Kiyevə getməlidirlər, yoxsa görüşərdilər, bir də Moskvaya
gələndə mütləq zəng vursunlar, hökmən görüşmək lazımdır.
Keçib maşına mindilər, pəncərədən əl elədilər, maşın yola
duşüb uzaqlaşdı... Muxtar elə bu vaxt çıxdı binadan.
—Ayıb deyilmi, Zaur, — dedi. — Axı, mən dəvət
eləmişdim, siz niyə vermisiz hesabı?
247
Zaur:
—Təzə çəkmələrimin şirnisini verdim, — dedi.
Təhminə:
—Nə? Deməli sən... — deyə sözə başladı və birdən hər şeyi
başa düşdü, — ağılsız…
Sonra sözünü yarımçıq kəsib, Zaurun boynuna atıldı,
ayaqlarını da yerdən üzüb havadan sallandı. Zaur da onu
bağrına basıb o yan-bu yana hərləyirdi və elə bil hər ikisi
Muxtarın burada olduğunu unudaraq uşaq kimi şən gülüşürdü.
Muxtar:
—Metroya getmirsiniz? — dedi. "Siz" — yəni Təhminəylə
Zaur.
Zaur:
—Yox — dedi. — Piyada getmək istəyirik.
Muxtar tələsik vidalaşıb getdi. Becid addımlarla metro
stansiyasına tərəf gedirdi. Zaur arxadan onun azacıq bükülmüş
yorğun kürəyinə baxır və Muxtar haqqında onun özünün
tapdığı obrazlarla düşünürdü: qırışıb-əzilmiş yelkən, heç bir
zaman daha yelkən ola bilməyəcək ağ parça... qayıqları, uzaq
cənub dənizlərini isə ancaq yuxularında görə bilər... Özgə
şəhərdə, qərib oteldə, tənha nömrədə yatıb gördüyü
yuxularda...
Səkkizinci fəsil
Bu nə sirdir, sirri-eşqin demədən bir kimsəyə,
Şəhrə düşmüş mən səni sevdim deyən avazələr.
Telefonun dəstəyini Təhminə özü götürdü. Zaur:
—Xoş gördük. Xoş gəlmisən, — dedi.
Təhminə:
—Sağ ol, — dedi, səsində nə sevinc vardı, nə intizar. Elə bil
Zaurla on dəqiqə bundan qabaq ayrılmışdılar. Halbuki son
248
görüşlərindən bir həftə keçmişdi, bu bir həftə ərzində Zaur
Moskvadan uçub Bakıya gəlmişdi, Təhminə üç gün də
Moskvada qalmışdı, sonra isə qatarla o da Bakıya yollanmışdı.
Dünən gəlib çıxmışdı Bakıya, bu gün isə Zaur ona avtomatdan
zəng eləyirdi.
—Bəs dedin gələn kimi zəng vuracam? Dünəndən gəlmisən,
zəng eləmirsən.
Təhminə:
—Nə bilim, vallah, — dedi, səsi