soyuq idi. Küləkli boz bir
payız günü idi, elə bil Təhminənin səsinə də çökmüşdü bu
günün soyuqluğu, tutqunluğu.
—Sevirsən məni?
Təhminə:
—Aha, — dedi, amma elə biganəliklə dedi ki, deməsəydi
yaxşıydı.
—Haçan görüşək?
Bir az sükutdan sonra Təhminə:
—Mən özüm sənə zəng vuraram, — dedi. — İdarəyə...
—Haçan?
—Bilmirəm baxarıq...
—Bu gün?
—Yox, bu gün yox, sabah, birisi gün də yox... bir neçə
gündən sonra...
—Axı niyə axı?.. Nə olub ki, bəlkə bir hadisə baş verib hə?
—Yox, Zaur heç bir şey olmayıb. Amma işim var, bir
məsələni həll eləməliyəm. Səndən də xahiş edirəm, bu günlər
zəng vurma mənə. Bir neçə gündən sonra, bir həftədən sonra
təxminən, özüm səni taparam, yaxşı?
Zaur həvəssiz:
—Yaxşı, — dedi. — Özün bil...
Zaur birdən—birə yenə də:
—Sevirsən məni? — deyə soruşdu.
Təhminə tələsik:
—Hə, hə, sevirəm, — dedi və Zaura elə gəldi ki, bu sözləri
249
Zauru tez başından eləmək üçün deyir. Bir də təkrar elədi. —
Özüm sənə zəng vuraram. Hələlik.
Zaur da:
—Hələlik, — dedi və Təhminə dərhal dəstəyi asdı.
Telefondan kəsik siqnallar eşidilməyə başladı, du, du, du...
***
Günlər keçirdi, Zaur evdə də, işdə də, hər telefon zəngindən
diksinir, dəstəyə tərəf atılırdı, amma Təhminə zəng vurmurdu
ki vurmurdu.
Zaurun əsəbi vəziyyətəni anası da duyurdu... və buna ayrı
rəng verirdi... Zaurun Moskva səfəriylə bağlı inadını, tərsliyini,
höcətliyini görüb, Zivər xanım dərk eləmişdi ki, hərbə-zorbayla
oğluna təsir göstərə bilməyəcək, başqa yol seçmək lazımdır —
hər şeyi "pişim-pişim"lə həll eləmək gərəkdir. Zivər xanım indi
Təhminəni açıq yamanlamırdı, dolayı yollarla söhbət salıb,
Zauru ona qarşı doldurmaq istəyirdi. Onu da bilirdi ki, sözü
hərləyib-fırlayıb Təhminənin üstünə gətirən kimi Zaur
çəmkirib otaqdan çıxacaq, söhbəti uzatmağa qoymayacaq, odur
ki, Zivər xanım az sözlə çox şey demək məharətinə yiyələnirdi:
oğlu sözünü kəsib otaqdan çıxanacan bir cümləylə, bir
məlumatla onun qəlbinə şübhə toxumları səpməyə çalışırdı...
—Eşitmişəm,