, Moskvada sənin rəqibin də olub ki, —
deyirdi. — Nədi o televizor rejissoru, Muxtar Məhərrəmovdu
nədi. Bəs davanız düşmədi? Məşdibad demişkən, qızın iki
adaxlısı varmış ki...
—Bəsdir, qurtar, — deyə Zaur başını götürüb qaçırdı, amma
gələn səfər anası qəsdən televiziya verilişlərindən söz salırdı,
guya ki, təsadüfən Muxtarın adın çəkirdi, sonra isə: "sənin
rəqibin" — deyə yenə işarə vururdu...
Başqa bir səfər anası:
—Hərənin öz yeri var da, — deyirdi, — ər ad üçün, adı
olsun ki, ərdədir, ərli arvaddır. Spartak geyindirib-kecindirmək
üçün, Muxtar işdə qabağa çəkmək üçün, sən... sən isə
250
səfehqulu, elə-belə-gün keçirməkçün lazımsan ona. Ən pisi
səninkidir, bu gün səninlə gününü keçirdər, sabah başqasıyla...
Bəzən isə tamam qəribə mülahizələr yürüdürdü: "Bilirəm
səndən niyə belə bərk yapışıb, — deyirdi, — elə bilir ki, biz
öləcəyik, bütün bu ev-eşik, bu var-dövlət ona qalacaq... Ay
hay... asta ye, boğazında qalmasın..."
Bu, lap gülməli fikir idi və Zaur əsəbiləşməkdənsə maraq
göstərirdi:
—Başa düşə bilmirəm, sizin ev-eşiyiniz hardan ona düşə
bilər axı?
—Bunu başa düşməyə nə var ki?.. Onun fikri budur ki, biz
ölək, sənə ərə getsin, bu ev-eşiyə sahib dursun... Asta ye,
boğazında qalar...
Zaur bu sayaqlamanı müəyyən bir məntiqə bağlamaq
istəyirdi:
—Axı, öz ərinə nə gəlib…
—Külü qoyum elə ərin təpəsinə... Ondan boşanmağa nə var
ki, bir stəkan su içmək kimi asan işdir o cür arvadın əlində.
—Deməli, sənin məntiqindən belə çıxır: Təhminənin indi
evi də var, əri də. Ərindən boşanır, evindən əl çəkir ki, allah
eləməmiş siz öləndən sonra bizim evə köçsün? Yəni buna
səndən başqa bir inanan olar?
—Sən ələ sal, qoca anavı, atovu lağa qoy... Əlbəttə,
Təhminə xanım sənə bundan yaxşı şey öyrətməyəcək ki.
Əlbəttə, könlündən keçir də... O qotur evlərini bizim bu cəhcəlallı
mənzilə kim dəyişməz, aralığa salıb ərini də dəyişər, nə
çətin imiş onunçün bu... O ev-eşiyi ki, atanla mən iynəylə gör
qaza-qaza illərlə düzəltmişik, hazırına-nazir