Təhminə xanım
gəlib bütün bu var-dövlətə sahib durar. Ölmüşdü deynən Zivər
ki, sən onun nəslinin başında turp əkəsən... Vallah öləm məni
basdıralar ha, onda da qəbrimin içindən, yerin yeddi qatından
durub gəlib, öz əllərimlə boğaram onu.
Anasının fantastik fərziyyələri gülməli gəlirdi Zaura, həm
gülməli, həm də ağlamalı, amma bir yandan ona sevinirdi ki,
251
əgər anasının fərziyyələri bu dərəcədə həqiqətdən uzaq, boş-
bekara gümanlardısa, onda deməli, verdiyi bütün başqa
xəbərlər, topladığı bütün başqa məlumatlar — o xəbərlər, o
məlumatlar ki, onları qaşıq-qaşıq zəhər kimi hər gün Zaurun
içinə tökürdü — onlar hamısı da mənasız və puç şayiələr imiş...
Zivər xanım Moskvada Təhminəylə Muxtarın məhəbbət
macəralarından danışırdı və Zaur bilirdi ki, bütün bu söhbətlər
boş uydurmalardır, amma sonra fikirləşirdi ki, məgər
Təhminənim Moskva səfərinin bütün təfərrüatına, hər saatına,
hər gününəmi bələddir? Əlbəttə, yox... — Bakıya qatarla həmin
o Muxtarla bir kupedə gəlib ki — deyirdi anası və Zaur bilirdi
ki, bu, həqiqətdir, amma əlavə eləyəndə ki, "ikiadamlı kupedə
gəliblər", Zaur bunun yalan olduğunu da dəqiq bilirdi.
Təhminə, Muxtar və televiziyada işləyən iki qız — dördü bir
yerdə — bir kupeyə bilet almışdılar, Zaurun yanında.
Amma bəlkə... Niyə, axı nəyə görə Təhminəylə olanda onun
vəfasına, sözlərinin həqiqiliyinə Zaurun şəkk—şübhəsi qalmır,
amma elə ki, üç gün-beş gün görüşmədilər — "bütün şəhərin
danışdığı" və anasının ona müfəssəl çatdırdığı şayiələr Zaurun
içini didib-tökür, beynini gəmirirdi... Domodedovo meşəsində
Təhminə: "bax indi, bu saat, bu dəqiqə biz xoşbəxtik və ən
böyük həqiqət da budur" — demişdi və Zaur da o zaman bunu
həqiqət kimi qavramışdı, amma "bu saat, bu dəqiqədən" başqa
da vaxt axarı vardı axı. Bəs bu vaxtın, Təhminəylə görüşmədiyi
anların həqiqəti, Təhminənin onsuz, Zaursuz olduğu və kim
bilir, kimlə olduğu dəqiqələrin həqiqəti nədə idi? Bəlkə də bu
dəqiqələr kiminçünsə başqa birisiyçün ən böyük həqiqət